Fitzwilliam Museum — য'ত পাণ্ডুলিপিৰ পৃষ্ঠা, শিল্প, আৰু সময় মিলিত হয়

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয় হৈছে কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা আৰু প্ৰাচীন সামগ্ৰী সংগ্ৰহালয়। ইয়াৰ সংগ্ৰহত প্ৰায় পাঁচ লাখৰো অধিক বস্তু আৰু শিল্পকৰ্ম আছে।

মোৰ কেম্ব্ৰিজ ভ্ৰমণৰ সময়ত মই এই সংগ্ৰহালয়টো চালোঁ।

অট্টালিকাটো একপ্ৰকাৰ শান্ত আত্মবিশ্বাসেৰে থিয় হৈ আছিল।
ওখ স্তম্ভ। বহল চিৰি। এইখন প্ৰৱেশদ্বাৰ কম আৰু ইয়াৰ পৰিচয় দিয়াৰ দৰেহে বেছি অনুভৱ হৈছিল। যেন সংগ্ৰহালয়ে আপোনাক প্ৰস্তুত কৰি আছে, লাহে লাহে, ভিতৰত কি আছিল তাৰ বাবে।

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয়ৰ সন্মুখত।

মই লাহে লাহে চিৰিৰে বগাই ভিতৰলৈ সোমাই গ’লোঁ।
ভিতৰত সকলো সলনি হৈ গ’ল। বাহিৰৰ জগতখন যেন কোমল হৈ পৰিল।
নিস্তব্ধতা এটা—সময়ক সযতনে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা ঠাইবোৰৰ যি ধৰণৰ নিস্তব্ধতা তেনে।

মোৰ সন্মুখত বিশাল চিৰিখন, মাৰ্জিত আৰু নিশ্চল—শিল্প, ইতিহাস আৰু পৃথিৱীৰ বিভিন্ন কোণৰ কাহিনীৰে ভৰা কোঠাবোৰলৈ লৈ গ’ল।

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয়ৰ অভ্যন্তৰীণ অংশ।

ভিতৰত বুজিলোঁ যে এইটো কেৱল সংগ্ৰহালয় নহয়—এইটো প্ৰায় গোটেই জগতৰ সংকলন।
পাঁচটা মূল বিভাগে অভিজ্ঞতাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল: প্ৰাচীন সামগ্ৰী, প্ৰয়োগ কলা, মুদ্ৰা আৰু পদক, বিৰল পাণ্ডুলিপি আৰু ছপা কিতাপ, আৰু চিত্ৰকলা, অংকন আৰু প্ৰিন্ট। আৰু তাৰ ভিতৰত চৌত্ৰিশখন গেলেৰী—প্ৰতিখনতে মানৱ প্ৰকাশৰ এক বেলেগ অধ্যায়।

মই লাহে লাহে এটা গেলেৰীৰ পৰা আন এখন গেলেৰীলৈ যাবলৈ ধৰিলোঁ।

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয়ৰ প্ৰাচীন সামগ্ৰী (Antiquities) অংশৰ ভিতৰত মই কল্পনা কৰাতকৈ বহু পুৰণি জগতবোৰত ভৰি দিয়া দেখিলোঁ।
এই সংগ্ৰহত প্ৰাচীন ইজিপ্ত, গ্ৰীক আৰু ৰোমান জগত আৰু প্ৰাচীন পূবৰ বস্তুবোৰ একত্ৰিত কৰা হৈছিল— যিবোৰ সভ্যতা দূৰৈৰ যেন অনুভৱ হয়, তথাপিও ওচৰৰ পৰা চালে আচৰিত ধৰণে চিনাকি।

Nespawershefyt (Nesamun নামেৰে জনাজাত) ৰ হালধীয়া এন্থ্ৰ'প'ইড কফিন চেট।

মোক আটাইতকৈ বেছি মুগ্ধ কৰা কথাটো আছিল বস্তুবোৰৰ পৰিসৰ আৰু এই বস্তুবোৰে কৰা যাত্ৰা।
ৰেচমৰ টুপীৰ দৰে সুক্ষ্ম বস্তুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শিলৰ কফিনৰ দৰে স্থায়ী কিবা এটালৈকে প্ৰতিটো বস্তুৱেই বেলেগ ধৰণৰ কাহিনী কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।
কিছুমান ১৯ শতিকাৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক খননৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ আহিছিল, যিবোৰ শতিকাজুৰি নিস্তব্ধতাৰ পিছত উন্মোচিত হৈছিল। আন কিছুমানে বহু হাতৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছিল— সংগ্ৰাহক, শিক্ষাবিদ , ভ্ৰমণকাৰী।

প্ৰয়োগ কলা (Applied Arts) বিভাগত চিৰামিক, কাঁচ, আচবাব, আৰু ধাতুৰ কামৰ হাজাৰ হাজাৰ বস্তু আছে। ইয়াত আছে চীনামাটি আৰু মৃৎশিল্প—ইউৰোপীয় আৰু জাপানী—আলফুলীয়া অথচ চিৰস্থায়ী।

১৭ শতিকাৰ জাপানীজ চীনামাটিৰ বাচন।

মুদ্ৰা আৰু পদক (Coins and Medals) বিভাগৰ সংগ্ৰহ সমগ্ৰ বিশ্ব জোৰা আৰু সমগ্ৰ সময়ৰ ভিতৰত আছে—প্ৰাচীন সভ্যতাৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে। বেছিভাগ বস্তুৱেই ধাতুৰে নিৰ্মিত—এসময়ত অগণন হাতৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা মুদ্ৰা আৰু পদক—কিন্তু মোক আচৰিত কৰা কথাটো হ’ল ইয়াৰ বিবিধতা।

ইয়াত মুদ্ৰা কেৱল ধাতুৰেই নহয়।
জাৰ্মান নটগেল্ড (German Notgeld) বা জৰুৰীকালীন মুদ্ৰাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা চীনামাটিৰ সুক্ষ্ম টুকুৰা আনকি টিনৰ পাতও (tinfoil) আছে। কাগজ আনকি বস্ত্ৰৰ পৰাও তৈয়াৰী বেংকনোট, পদকৰ ডিজাইনত ব্যৱহাৰ কৰা কোমল মোমৰ মডেল ও দেখিবলৈ পোৱা যায়।

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয়ৰ আন এটা নিস্তব্ধ চুকত মই বিৰল পাণ্ডুলিপি আৰু ছপা কিতাপ (Rare Manuscripts and Printed Books) বিভাগৰ জগতখনত ভৰি দিলোঁ।
ইয়াৰ সংগ্ৰহ বিশ্ববিখ্যাত, ইয়াত মধ্যযুগীয় আৰু পুনৰ্জাগৰণৰ আলোকিত পাণ্ডুলিপি, সংগীতৰ পাণ্ডুলিপি, হাতেৰে লিখা অটোগ্ৰাফ আৰু কিছুমান প্ৰাচীন ছপা কিতাপ আছে। প্ৰতিটো পৃষ্ঠা সজীৱ, সযতনে সংৰক্ষিত যেন লাগিছিল, যেন সময় মাত্ৰ যথেষ্ট সময় থমকি ৰৈছে যাতে আমি পিছলৈ ঘূৰি চাব পাৰো।
আৰু এই ঐশ্বৰ্যৰ মাজত সঁচাকৈয়ে উল্লেখযোগ্য কিবা এটা দেখিলো— আইজাক নিউটনৰ ফিল’চফিয়া নেচাৰেলিছ প্ৰিন্সিপিয়া মেথেমেটিকা (Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica).
মই দ্য বুক অৱ দ্য ডেড (The Book of the Dead) নামৰ প্ৰাচীন মিচৰৰ যাদুকৰী মন্ত্ৰ, গীত আৰু নিৰ্দেশনাৰ সংকলনও দেখিলোঁ।

নিউটনৰ 'প্ৰিন্সিপিয়া'।

পেইন্টিংছ, ড্ৰয়িংছ এণ্ড প্ৰিন্টছ (Paintings, Drawings and Prints) বিভাগত ১৬ শতিকাৰ পৰা ১৮ শতিকাৰ ইটালীয় শিল্প আছে... স্পেনিছ আৰু ফ্লেমিছ শিল্পকৰ্ম... নেদাৰলেণ্ডৰ পেইন্টিং... প্ৰত্যেকেই এটা সুকীয়া মেজাজ বহন কৰে।
তাৰ পিছত সুদূৰ পূব আৰু কোৰিয়াৰ কলা, তাৰ পিছত মধ্যযুগীয় আৰু পুনৰ্জাগৰণৰ কলা, আনকি ২০ শতিকাৰ কলাও। ফুলৰ চিত্ৰই (Flower paintings) মাজে মাজে এক কোমলতা যোগ কৰিলে।

ইটালীয় কলা।

এইবিলাক চাই আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগতে, মাজে মাজে মই প্ৰায়ে থমকি ৰৈছিলোঁ।
কেতিয়াবা, কেৱল ছবি এখনৰ সন্মুখত থিয় হৈ থাকিলেই যথেষ্ট অনুভৱ হৈছিল।
কেতিয়াবা পুৰণি ভাস্কৰ্য্য এটাৰ গাঁথনি পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে নিস্তব্ধ কথা-বতৰা পতা যেন লাগিছিল—য’ত শব্দৰ প্ৰয়োজন নাছিল।
আৰু এই সকলোবোৰ বুজিবলৈ একো হেঁচা নাছিল।

অৱশেষত সংগ্ৰহালয়ৰ প্ৰস্থানৰ ফালে আগবাঢ়িলোঁ।
সকলোবোৰ চাই শেষ হোৱাৰ বাবে নহয়—কিন্তু মই সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰো বুলি জানিছিলোঁ।

আকৌ কেম্ব্ৰিজলৈ ওলাই অহাৰ লগে লগে মই লগত কিবা এটা লৈ আহিলোঁ। কেৱল চিত্ৰ বা শিল্পকৰ্মৰ ছবি নহয়।
কিন্তু এটা অনুভৱ।
যে সময় বিশাল।
যে সৌন্দৰ্য্য নিস্তব্ধও হ’ব পাৰে।

Littlehampton — অৰুণ নদী আৰু সাগৰৰ মিলনস্থল

বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো।
আজি মোৰ গন্তব্যস্থান লিটিলহেম্পটন (Littlehampton)—মাত্ৰ প্ৰায় ১৭ কিলোমিটাৰ দূৰত। সাধাৰণ দিনৰ ভ্ৰমণৰ বাবে যথেষ্ট ওচৰত, তথাপিও নতুন কিবা এটা যেন অনুভৱ কৰিবলৈ যথেষ্ট দূৰত।

যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল ক’ষ্টলাইনাৰ ৭০০ বাছ, এখন ডাবল ডেকাৰত।
আৰু দ্বিতীয়বাৰ চিন্তা নকৰাকৈয়ে ওপৰলৈ উঠি প্ৰথম চিটটোত বহিলোঁ। তাৰ পৰাই সকলো পৰিষ্কাৰকৈ দেখা যায়।

ঘৰবোৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ দেখা গ’ল—কিছুমান সৰু সৰু কুটিৰ, কিছুমান পুৰণি আৰু মাৰ্জিত, এটা নিস্তব্ধ মোহনীয়তা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল যিটো অতি ইংৰাজী অনুভৱ হৈছিল। এনে ধৰণৰ ঘৰ যি আপোনাৰ স্মৃতিত থাকি যায়।
মই বহিলোঁ, কেৱল চাই থাকিলোঁ।

এটা পুৰণি ঘৰ।

লিটলহেম্পটন পোৱাৰ পিছত মই খৰখেদা নকৰিলো। লাহে লাহে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ।
আৰু বহু সাগৰৰ পাৰৰ চহৰৰ দৰে ইও লাহে লাহে নিজকে প্ৰকাশ কৰিলে।

মই ইষ্ট বিচ (East Beach) লৈ গলো— পৰিষ্কাৰ, মুকলি আৰু নিৰৱে আমন্ত্ৰণ জনোৱা এখন সজীৱ, পৰিয়ালৰ অনুকূল, বঁটা বিজয়ী সাগৰ তীৰ যিটো কম জোৱাৰৰ সময়ত সোণালী বালিৰ বিস্তৃত বিস্তাৰৰ বাবে জনাজাত।

ওচৰতে থিয় হৈ আছিল ব্ৰিটেইনৰ আটাইতকৈ দীঘল বেঞ্চ "দ্য লং বেঞ্চ (The Long Bench)", প্ৰমেনেডৰ কাষেৰে প্ৰসাৰিত হৈ যেন মানুহক বহিবলৈ, থমকি ৰ’বলৈ আৰু সাগৰ চাবলৈ কৈছিল।
ইষ্ট বিচৰ প্ৰমেনেডত এইখন এখন ৩২৪ মিটাৰ দীঘল, বঁটা বিজয়ী, সাগৰৰ পাৰৰ বেঞ্চ। ই ৯,০০০ পুনঃব্যৱহৃত কঠিন কাঠৰ স্লেটৰে নিৰ্মিত, ইয়াত ৩০০ জন মানুহৰ বাবে বহিব পৰা ঠাই আছে।

দ্য লং বেঞ্চ।

সাগৰৰ পাৰৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে লক্ষ্য কৰিলোঁ এখন সৰু ৰে’ল ট্ৰেকত লাহে লাহে আগবাঢ়িছে। ইয়াৰ কিবা এটা সৌন্দর্য আছিল যিয়ে মোক ৰৈ যাবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।
মই ওচৰ চাপি আহিলোঁ।

ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ ৰে’লৰ বগীবোৰত বহি আছিল, মুখবোৰ আনন্দত উজ্জ্বল হৈ পৰিছিল। প্ৰাপ্তবয়স্কসকলেও যেন নিজৰ গাম্ভীৰ্য্যক কিছু সময়ৰ বাবে আঁতৰাই ৰাখি হাঁহিছিল।

এইটো হৈছে স্বেচ্ছাসেৱকে পৰিচালিত কৰা ব্ৰিটেইনৰ আটাইতকৈ পুৰণি 12¼ ইঞ্চিৰ ৰেলপথ "দ্য লিটলহামপ্টন মিনিয়েচাৰ ৰেলৱে" (The Littlehampton Miniature Railway).

মই ইয়াত উঠাৰ সিদ্ধান্ত লৈ টিকট এটা কিনিলোঁ।
সৰু বগীবোৰত এখনত বহি লওঁতে মই মোৰ হাঁহি ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলোঁ। যিকোনো সাধাৰণ ৰে’ল যাত্ৰাতকৈ বেলেগ অনুভৱ হৈছিল। প্ৰায় মাটি স্পৰ্শ কৰা, লেহেমীয়া গতি—জীৱনৰ লঘু সংস্কৰণত ভৰি দিয়াৰ দৰেই লাগিল।

গম পোৱাৰ আগতেই যাত্ৰাটো শেষ হৈ গ’ল, কিন্তু কিবা এটা ভাল লাগিল।

লিটলহামপ্টন মিনিয়েচাৰ ৰেলৱে।

মাত্ৰ অলপ দূৰৈত মিউছব্ৰুক পাৰ্কে (Mewsbrook Park) সেউজীয়া আৰু শান্তি প্ৰদান কৰিছিল।
সাগৰৰ শব্দটো কোমল হৈ পৰিল, তাৰ ঠাইত নিস্তব্ধতাই ল’লে।

মিউছব্ৰুক পাৰ্কৰ সৌন্দৰ্য্য।

উদ্যানখনৰ মাজমজিয়াত এটা শান্ত হ্ৰদ আছিল, ইয়াৰ পৃষ্ঠভাগে আকাশখন লাহে লাহে প্ৰতিফলিত কৰিছিল। কেইখনমান সৰু সৰু নাও তাৰ ওপৰেৰে লাহে লাহে আগবাঢ়িল।
হ্ৰদৰ চাৰিওফালে মানুহে সহজ গতিৰে খোজ কাঢ়িছিল—কোনোবাই পৰিয়ালৰ সৈতে, কোনোবাই অকলে।

মিউছব্ৰুক পাৰ্কৰ হ্ৰদ।

গছৰ ছাঁ থকা এটা বাট অনুসৰণ কৰি মই খোজ কাঢ়িলোঁ।
ওচৰতে মিনিয়েচাৰ ৰেলৱেৰ সৰু ৰেলপথটো পাৰ্কৰ মাজেৰে একা-বেঁকা কৈ পাৰ হৈ গৈছে। বাটত মানুহৰ সুবিধাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি বেঞ্চবোৰ ৰখা হৈছে।
এখন বেঞ্চ বাছি লৈ বহিলোঁ। যথেষ্ট আৰাম লাগিল আৰু মন শান্ত হৈ পৰিল।

কিছু সময়ৰ পাছত মই সাগৰৰ পাৰৰ ফালে উভতি যাবলৈ ধৰিলোঁ আৰু অলপ পিছতে লিটিলহেম্পটন পিয়েৰ (Littlehampton Pier) টো দৃষ্টিগোচৰ হ’ল।
তাত ভৰি দিওঁতে ঢৌৰ শব্দ বাঢ়ি আহিল, বতাহে মোৰ পিছে পিছে আহিল। মই লাহে লাহে খোজ দিলো।
তাত পানীৰ ওপৰত থিয় হৈ অনুভৱ কৰিব পাৰিলোঁ যে মোৰ পিছফালে চহৰখন লাহে লাহে ম্লান হৈ আহিছে। সাগৰখন আগলৈ বিস্তৃত হৈ আছিল—খোলা, অন্তহীন, শক্তিশালী।

লিটিলহেম্পটন পিয়েৰত মই।

আৰু তাৰ পিছত, মই লাইটহাউচটো লক্ষ্য কৰিলোঁ, বেছি দূৰত নহয়।
সাগৰৰ পাৰত শান্তভাৱে থিয় হৈ আছিল—সৰল, স্থিৰ। মই ওচৰ চাপি আহিলোঁ।
লাইটহাউচটো যেন স্থলতকৈ সাগৰৰ লগত বেছি সম্পৰ্কিত আছিল— পথ প্ৰদৰ্শন কৰা, চাই থকা, সহ্য কৰা। ইয়াৰ চাৰিওফালে পানী অনবৰতে গতি কৰি আছিল যদিও ই স্থবিৰ হৈ আছিল।

লিটিলহেম্পটন লাইটহাউচটো।

মই অলপ সময় পিয়েৰ আৰু লাইটহাউচৰ মাজত থিয় হৈ থাকিলোঁ। গতি আৰু নিস্তব্ধতাৰ মাজত।
আৰু থমকি ৰ’বলৈ নিখুঁত ঠাই যেন লাগিল।

মই অলপ থমকি ৰ’লোঁ।

পিয়েৰটোৰ ওচৰতে, অৰুণ নদী বৈ আহি সাগৰৰ লগত মিলি গৈছে৷ মই নদীৰ পাৰেৰে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ।
সাগৰৰ শান্তি আৰু অৰুণ নদীৰ নিস্তব্ধ সোঁতৰ মাজত ক’ৰবাত মই নিজকে ৰং আৰু শব্দৰ বিস্ফোৰণৰ ফালে আকৰ্ষিত হোৱা দেখিলোঁ— হাৰ্বাৰ পাৰ্ক (Harbour Park).
বতাহ হাঁহিৰে ভৰি পৰিছিল— ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ৰাইডবোৰৰ ফালে দৌৰি গৈছিল, পিতৃ-মাতৃয়ে ধৈৰ্য্যশীল হাঁহিৰে অনুসৰণ কৰিছিল, পটভূমিত সংগীত মৃদুভাৱে বাজিছিল। ৰাইডবোৰ আছিল আনন্দময়, আৰু জীৱনেৰে ভৰা। সৰু সৰু ৰোলাৰ ক’ষ্টাৰ, স্পিনিং ৰাইড, সৰু সৰু গাড়ী... সকলোবোৰ যেন আনন্দৰ বাবেই তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
মই পাৰ্কখনৰ মাজেৰে লাহে লাহে খোজ কাঢ়িলোঁ, আৰু আৰ্কেড এৰিয়াৰ ওচৰত থমকি ৰ’লোঁ, খেলত মানুহে নিজৰ ভাগ্য পৰীক্ষা কৰা দেখিলোঁ, মুদ্ৰাৰ কোমল টিং টিঙনিয়ে ঠাইখনৰ ছন্দ বৃদ্ধি কৰিলে।
আৰু যদিও মই নিজে কোনো ৰাইডত অংশ লোৱা নাছিলো, তথাপিও নিজকে বাহিৰৰ মানুহ যেন অনুভৱ নকৰিলো।

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰ পাৰ্ক।

পাৰ্কৰ পৰা ওলাই আহি অৰুণ নদীৰ পাৰেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ।
আৰু তাৰ পিছত, অভাৱনীয় কিবা এটা ঘটিল।
এখন দোকানৰ সন্মুখত এটা দীঘলীয়া শাৰী দেখিলোঁ, ইয়াত প্ৰথমবাৰৰ বাবে।
মই ইয়াৰ উৎসলৈ অনুসৰণ কৰিলোঁ—এইটো হʼল ফ্ৰেডৰ ফিচ এণ্ড চিপছ (Fred's Fish & Chips), ইয়াত ই সুপৰিচিত।
লাইনটো যথেষ্ট দীঘল আছিল যাৰ বাবে মোৰ ও কৌতুহল জাগিছিল। গতিকে ময়ো শাৰীত যোগ দিলোঁ।

ফ্ৰেডৰ ফিচ এণ্ড চিপছৰ সন্মুখত দীঘলীয়া শাৰী ।

আৰু অৱশেষত যেতিয়া মোৰ অংশটো পালোঁ, তেতিয়া দীঘলীয়া শাৰীৰ আঁৰৰ কাৰণটো বুজিলোঁ। সতেজ আৰু সুস্বাদু ফিচ এণ্ড চিপছ আছিল, বৰ ভাল লাগিল।

ফ্ৰেডৰ ফিচ এণ্ড চিপছ।

অৰুণ নদীৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ৷
আৰু তাতেই আছিল, লিটিলহেম্পটন বন্দৰ (Harbour).
বন্দৰটো বিস্তৃত হৈ আছিল—নাওবোৰে জিৰণি লৈছিল, কিছুমানে লাহে লাহে গতি কৰিছিল। মাছ ধৰা নাওবোৰ অবসৰৰ জলযানৰ সৈতে কাষে কাষে থিয় হৈ আছিল, পানীত সিহঁতৰ প্ৰতিফলন লাহে লাহে কঁপিছিল।

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰত নাওবোৰ।

আৰু নদীৰ কাষত থিয় হৈ আছিল শাৰী শাৰীকৈ এপাৰ্টমেণ্ট—উজ্জ্বল, ৰঙীন, আনন্দময়।

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰৰ কাষৰ এপাৰ্টমেণ্ট।

এটা সময়ত মই ৰৈ গ’লোঁ, সকলো পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলো৷

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰত।

কিছু সময়ৰ পাছত আকৌ খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ, যদিও এইবাৰ এটা বেলেগ দিশত। আৰু গৈ লিটলহামপ্টন যুদ্ধ স্মৃতিসৌধ (Littlehampton War Memorial) ত উপস্থিত হ’লো—এটা নিস্তব্ধ, সন্মানজনক স্থান। প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত মৃত্যু হোৱা স্থানীয় বাসিন্দাসকলৰ বাবে উৎসৰ্গিত এই স্মৃতিসৌধ।
নামবোৰ সযতনে খোদিত কৰা হৈছিল, প্ৰত্যেকেই এটা জীৱনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, এটা কাহিনী, ইতিহাসৰ এটা মুহূৰ্ত যিয়ে কাৰোবাৰ বাবে সকলো সলনি কৰি পেলাইছিল।

লিটলহামপ্টন যুদ্ধ স্মৃতিসৌধত।

তাৰ পিছত লিটলহেম্পটন মিউজিয়াম পালোঁ, সংগ্ৰহালয়টো ডাঙৰ নাছিল।
প্ৰতিটো খণ্ডতে লিটলহেম্পটনৰ কাহিনীৰ সৰু সৰু টুকুৰাবোৰ আছিল— ইয়াৰ সামুদ্ৰিক অতীত, ইয়াৰ মানুহ, সাগৰ আৰু নদীৰ দ্বাৰা গঢ় দিয়া ইয়াৰ দৈনন্দিন জীৱন। পুৰণি ফটো, সঁজুলি আৰু শিল্পকৰ্মৰ সৰু সৰু টুকুৰাবোৰে দিনটোৰ গভীৰতা বৃদ্ধি কৰিছিল।

তাৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত বাছ ষ্টপলৈ খোজ কাঢ়ি যাবলৈ ধৰিলোঁ।
বাটত বহুতো ধুনীয়া অট্টালিকা দেখিলোঁ। আৰু দেখিলোঁ কোষ্টা কফি (Costa Coffee), এটা জনপ্ৰিয় ব্ৰিটিছ কফি হাউচ। কিবা এটা খাবলৈ বৰ মন গ’ল, গতিকে ভিতৰলৈ গৈ স্পেনিছ আইচড লেটে অৰ্ডাৰ দিলোঁ। সুস্বাদু আছিল।

কোষ্টা কফিৰ ওচৰতে এখন ধুনীয়া বাগিচা।

ৱৰ্থিংলৈ উভতি অহাৰ সময়লৈকে দিনটো সম্পূৰ্ণ যেন লাগিল।
বেছি সময় খোজকঢ়াৰ বাবে ভৰি দুখন বিষাইছিল যদিও মনটোৱে সতেজ অনুভৱ কৰিছিল।

কিন্তু মোৰ লিটিলহেম্পটন অন্বেষণ সেইদিনাই সম্পূৰ্ণ হোৱা নাছিল।
মই বাৰে বাৰে তালৈ উভতি আহিলোঁ—বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালীন সন্ধিয়াবোৰত, অফিচৰ পিছত। মাত্ৰ কেইঘণ্টামানৰ বাবে... কেৱল খোজ কাঢ়িবলৈ... বহিবলৈ... নদী আৰু সাগৰ চাবলৈ ...।

Cissbury Ring - হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ ইতিহাস ৰখা পাহাৰৰ আৰোহণ

বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো, নিস্তব্ধ, স্থিৰ জীৱন যাপন কৰি।
আৰু সেই দিনবোৰত ক’ৰবাত এটা নাম শুনিলোঁ— চিছবেৰী ৰিং (Cissbury Ring)।

নেচনেল ট্ৰাষ্টৰ মালিকানাধীন আৰু অনুসূচিত স্মৃতিসৌধ হিচাপে সুৰক্ষিত ৮৪.২ হেক্টৰ জুৰি বিশেষ বৈজ্ঞানিক আগ্ৰহৰ জৈৱিক স্থান এইখন।
ইয়াত প্ৰথমে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০০ চনৰ আশে-পাশে নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ চকমকীয়া খনি হিচাপে, য'ত সঁজুলি আৰু জীয়াই থকাৰ বাবে flint উলিয়াবলৈ গভীৰ খাদ আৰু সুৰংগ খান্দিছিল। পিছলৈ লোহা যুগত ই এটা বিশাল পাহাৰীয়া দুৰ্গলৈ পৰিণত হয়— ইংলেণ্ডৰ অন্যতম বৃহৎ দুৰ্গ। আনকি দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধতো ইয়াক পুনৰ নতুন ৰূপ দিয়া হৈছিল, পাহাৰৰ শিখৰৰ চাৰিওফালে টেংক বিৰোধী খাৱৈ খান্দি পেলোৱা হৈছিল।
সময়ৰ লগে লগে খহনীয়াই এই গঠনবোৰ কোমল কৰি পেলালে যদিও আঙঠিৰ আকৃতি আজিও স্পষ্টকৈ দেখা যায়।

মই এইখন ঠাইলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ললো।

চিছবেৰী ৰিং ৰ ফালে যোৱা বাছৰ নম্বৰটো সংগ্ৰহ কৰিলোঁ।
সচৰাচৰৰ দৰে মোৰ হোটেলত ব্ৰেকফাষ্ট শেষ কৰি সেই ফালে যোৱা বাছখনত উঠিলোঁ।

এইটো ফোনত মানচিত্ৰ থকা দিনৰ আগৰ কথা। মই মাত্ৰ এটা কথাহে জানিছিলো—পাহাৰটো ক’ৰবাত প্ৰায় ৭ কিলোমিটাৰ দূৰত আছিল, যাত্ৰাত প্ৰায় ৪৫ মিনিট সময় লাগিব লাগে।

বাছখন খালী হৈ আছিল। নীৰৱ। প্ৰায় ৩০ মিনিটমানৰ পাছত মই ভালদৰে বাহিৰলৈ চাবলৈ ধৰিলোঁ—বাওঁফালে, সোঁফালে—মই চাবলৈ যোৱা পাহাৰ খন বিচাৰি।
আৰু তেতিয়াই এখন পাহাৰ দেখিলোঁ। প্ৰথমতে বহু দূৰত। তাৰ পিছত লাহে লাহে, ওচৰলৈ।
স্বাভাৱিক প্ৰবৃত্তিক বিশ্বাস কৰি মই এটা সময়ত বাছখনৰ পৰা নামি আহিলোঁ।

কিন্তু দেখা গ'ল যে মই এটা ষ্টপ আগতে নামি আহিলোঁ।
ওচৰৰ কাৰোবাক সুধি, দিশ এটা পাই খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ। আৰু অলপ খোজ কাঢ়ি গৈ পাহাৰৰ তলত পালোঁগৈ।

মই পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠিবলৈ ওলাইছো।

অঞ্চলটো গ্ৰাম্য যেন লাগিল— নিস্তব্ধ ঘৰ, মুকলি মাটি, বতাহত কোমলতা।

আৰু তাৰ পিছত, মই পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠিবলৈ ধৰিলোঁ।
ওপৰলৈ যোৱা পথটো আৰামদায়ক আছিল যদিও ঠাই বিশেষে অলপ থিয় হৈ পৰিছিল। মোক আগুৰি ধৰিছিল সেউজীয়াই—গছ, ঘাঁহ, মুকলি মাটিৰ টুকুৰা যিবোৰ কোনেও নুচুৱা যেন লাগিছিল।

চাৰিওফালে সেউজীয়া গছ-গছনি।

লাহে লাহে খোজ দিলো। ভাগৰত নহয়, স্বইচ্ছাই।
কেইমিনিটমানৰ মূৰে মূৰে মই থমকি ৰ’লোঁ— জিৰণি ল’বলৈ নহয়, ইফালে সিফালে চাবলৈ। পিছলৈ ঘূৰি চাবলৈ। মই লাভ কৰা উচ্চতা অনুভৱ কৰিবলৈ।

মই মাজতে থমকি ৰৈ চাৰিওফালে চালোঁ।

প্ৰায় আধা ঘণ্টাৰ পিছত মই ওপৰ পালোঁগৈ।
আৰু এঠাইত মই ৰৈ দিলোঁ। বহি ইফালে সিফালে চালোঁ।

ভূমিখন অন্তহীনভাৱে বিস্তৃত হৈ আছিল। দূৰৈত কিছুমান ঠাই চিনি পালোঁ—উপকূলৰ ক্ষীণ ৰূপৰেখা, আনকি চেভেন চিষ্টাৰছ আৰু পৰ্টছমাউথৰ দৰে ঠাইও।

পাহাৰৰ শিখৰৰ ওপৰেৰে বতাহ লাহে লাহে গতি কৰি আছিল। আৰু কিছু সময়ৰ বাবে মই আন একো নকৰিলোঁ।

মই মাত্ৰ বহি চাৰিওফালে চাই থাকিলোঁ।

এটা সময়ত, প্ৰায়ে তালৈ অহা মানুহ এজনক লগ পালোঁ। আমি ঠাইখনৰ বিষয়ে কথা পাতিলোঁ।
তেওঁ ক’বলৈ ধৰিলে—ইতিহাসৰ কথা, ঠাইখনৰ কথা, ইয়াত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা কি দেখা যায়। ঠাইখনৰ অন্তৰ্গত কোনোবা এজনৰ পৰা জ্ঞান সংগ্ৰহ কৰা যেন লাগিল।

ইয়ালৈ সঘনাই খোজ কাঢ়িব অহা স্থানীয় এজন ব্যক্তিক লগ পালোঁ।

মই সেই অঞ্চলটো অন্বেষণ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।
বৃত্তাকাৰ মাটিৰ কামৰ স্তূপটোৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে প্ৰাচীন দুৰ্গৰ আকৃতি অনুভৱ কৰিব পাৰিলোঁ— বৃত্তাকাৰ "আঙঠিটো" এতিয়াও দেখা যায়, সময়ৰ পিছতো এতিয়াও নিজৰ ৰূপটো ধৰি ৰাখিছে।

বৃত্তাকাৰ আঙঠিৰ ৰূপত মানুহে খোজ কঢ়া ৰাস্তাটো।

মোৰ চাৰিওফালে বিশাল মুকলি পথাৰবোৰ বিস্তৃত আছিল—সেউজীয়া, বহল, শান্তিপূৰ্ণ। দূৰৈত গৰুবোৰে মনে মনে চৰিছিল। ইয়াৰ সকলোবোৰ চাউথ ডাউনছ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ অংশ।

মুকলি পথাৰ আৰু মাটি, চাৰিওফালে।

সিহঁতৰ গাই-গৰুবোৰ কেনেকুৱা দেখা যায় চাবলৈ মই মোৰ কেমেৰাটো সিহঁতৰ ফালে জুম কৰিলোঁ, সিহঁতৰ গাই-গৰুবোৰৰ আকাৰ বিশাল।

সিহঁতৰ বিশাল গাই-গৰুবোৰ।

এটা সময়ত এজোপা গছৰ তলত কাঠৰ বেঞ্চ এখন পালোঁ।
মই বহি লগত লৈ অহা খাদ্যখিনি খুলি দিলোঁ। আৰু খালোঁ—মুকলি আকাশৰ তলত, মোৰ চাৰিওফালে বতাহ আৰু নিস্তব্ধতাৰ বাহিৰে একোৱেই নাছিল।
সন্তুষ্টিদায়ক যেন লাগিল।

মই বহি জিৰণি ললো।

কিছু সময়ৰ পাছত মই ঘূৰি অহাৰ সিদ্ধান্ত ললোঁ।
তললৈ নামি গৈ থাকোঁতে মই লাহে লাহে আহিলোঁ। কঠিন হোৱাৰ বাবে নহয়—কিন্তু খৰখেদা কৰিব নিবিচৰাৰ বাবে।
পাহাৰৰ তলত, ওচৰৰ অঞ্চলটো অন্বেষণ কৰি কিছু সময় কটালোঁ। ঘৰবোৰ সহজ আছিল যদিও ভালদৰে ৰখা হৈছিল। ৰাস্তাবোৰ, পৰিষ্কাৰ আৰু নিস্তব্ধ। গ্ৰাম্য, তথাপিও আৰামদায়ক।

পাহাৰৰ তলৰ অঞ্চলটো।

অৱশেষত বাছ ষ্টপেজ পালোগৈ। পৰৱৰ্তী বাছখন ৩০ মিনিটৰ পিছত আহিব।
মই ইফালে সিফালে চালোঁ, ওচৰতে কিছুমান দোকান আছে।
এখন সৰু কেফেও দেখা পালোঁ। সোমাই গৈ বাৰ্গাৰ আৰু কফি অৰ্ডাৰ দি বহি তৃপ্তিৰে খালোঁ।

বাছ ষ্টপ আৰু ওচৰৰ দোকানবোৰ।

বাছখন আহি পোৱাৰ লগে লগে মই বাছখনত উঠি ৱৰ্থিংলৈ উভতি আহিলোঁ।

beautiful places of England

Coming Soon

ৱৰ্থিং কাৰ্নিভাল — যিদিনা ৱৰ্থিং সজীৱ হৈ উঠিল

২০১৩ চনৰ ২৫ আগষ্টৰ কথা। এই বছৰটোত মই ৱৰ্থিংত থকা কেইমাহমান হ’ল।
যোৱা কালি দিনটো দীঘলীয়া আছিল। মই বহুত খোজ কাঢ়িছিলোঁ, বহুত অন্বেষণ কৰিছিলোঁ... আৰু আজি, মোৰ একেধৰণৰ কিবা এটা কৰাৰ কোনো উদ্দেশ্য নাছিল। মই এটা লেহেমীয়া দিন বিচাৰিছিলো।

আজি অলপ দেৰিকৈ সাৰ পাই মই মোৰ হোটেলত অতি লাহে লাহে ব্ৰেকফাষ্ট কৰি কোনো পৰিকল্পনা নকৰাকৈয়ে ওলাই আহিলোঁ—মাত্ৰ সাগৰৰ পাৰত কিছু নিস্তব্ধ সময় কটাম বুলি ভাবি।

কিন্তু প্ৰমেনেডত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে কিবা এটা বেলেগ অনুভৱ হ’ল। মই আশা কৰা নিস্তব্ধতাৰ ঠাইত ৰং, শব্দ আৰু গতিবিধি দেখিলো।

খোজকাঢ়ি যোৱা পথটোত ষ্টলবোৰ শাৰী পাতি আছিল—উজ্জ্বল, সজীৱ, আমন্ত্ৰণজনক। কিছুমানে খাদ্য আগবঢ়াইছিল, এনেকুৱা ধৰণৰ যে নাথাকিলেও নিমিষতে ভোক লাগে। আন কিছুমানে কিতাপ, হাতেৰে বনোৱা সজ্জা, সৰু সৰু কলাত্মক টুকুৰা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। আইচক্ৰীম, চাহ, কফি...
আৰু সকলোতে মানুহ ভৰি আছিল—থমকি ৰৈ, হাঁহি হাঁহি, বস্তু কিনি, কথা পাতি।

প্ৰমেনেডৰ ষ্টলবোৰ।

কি সলনি হৈছে বুজিবলৈ চেষ্টা কৰি মই চাৰিওফালে চালোঁ। আৰু তেতিয়া বেনাৰবোৰ দেখিলোঁ।
সেইদিনা আছিল ৱৰ্থিং কাৰ্নিভাল।

ৱৰ্থিং কাৰ্নিভাল এটা বাৰ্ষিক উদযাপন আৰু এই অনুষ্ঠানত পেৰেড আৰু বিভিন্ন আনন্দদায়ক কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সকলোৱে এক সম্প্ৰদায় হিচাপে একত্ৰিত হৈ ফূৰ্তি কৰে আৰু দান-বৰঙণিৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰে।
সেই দিনটো মানুহৰ বিষয়ে আছিল। সমুদায়। একেলগে থকা। এটা দিন য’ত চহৰখন সজীৱ হৈ উঠিছিল—দৈনন্দিন কাৰ্যসূচীৰ বাবে নহয়, আনন্দৰ বাবে।

আৰু অজানিতে মই ইয়াৰ অংশ হৈ পৰিলোঁ। দিনটো আৰু সাধাৰণ যেন নালাগিল।
পৰিৱেশটো মোৰ মাজত থিতাপি ল’বলৈ দি মই লাহে লাহে ষ্টলবোৰৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ—ষ্টলবোৰ অন্বেষণ কৰি, মানুহবোৰক নিৰীক্ষণ কৰি।

মই ষ্টলবোৰ অন্বেষণ কৰিলো।

কিছু সময়ৰ পাছত মই মানুহৰ মাজত এটা পৰিৱৰ্তন পৰ্যবেক্ষণ কৰিলোঁ।
ভিৰৰ মাজেৰে এক প্ৰকাৰৰ প্ৰত্যাশাই গতি কৰিলে।
আৰু ঠিক তাৰ পিছতেই, পেৰেড আৰম্ভ হ’ল।

এইটো কেৱল পেৰেড নাছিল, ই আছিল এটা গতিশীল উদযাপন।
ৰঙীন সাজ-পোছাকে ৰাস্তাটো ভৰি পৰিল— উজ্জ্বল, জীৱনেৰে ভৰা। শিশু, প্ৰাপ্তবয়স্ক, স্থানীয় গোট, ব্যৱসায়ী—সকলোৱে যেন ইয়াৰ অংশ আছিল। কোনোৱে চৰিত্ৰৰ ৰূপত সাজ-পোছাক পিন্ধিছিল, কোনোৱে ৭০ৰ দশক, মহাকাশ বা বিজ্ঞান-কল্পকাহিনীৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধিছিল, কোনোৱে কেৱল আনন্দময় ৰঙত।

কিছুমান অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে কাৰ্টুন চৰিত্ৰৰ সাজ-পোছাক পিন্ধি আহিছিল।

সংগীত তেওঁলোকৰ পিছে পিছে আহিছিল—ছন্দময়, শক্তিশালী, আওকাণ কৰাটো অসম্ভৱ। সাম্বা (samba) পৰিবেশকৰ দৰে গোটবোৰে এক প্ৰকাৰৰ শক্তি আনিছিল যিয়ে সমগ্ৰ ৰাস্তাটোক সজীৱ অনুভৱ কৰাইছিল।

এটা নৃত্যৰ গোট।

আৰু মোক আটাইতকৈ বেছি অভিভূত কৰা কথাটো হ’ল—কোনেও কেৱল চাই থকাই নাছিল, সকলোৱে যেন তাৰ অংশ হৈ পৰিছিল।

দুগৰাকী ধুনীয়া ভদ্ৰমহিলা, শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।

উদযাপনটোৰ মাজত কিবা এটা গভীৰ অকৃত্ৰিম কথা আছিল।
এইটো কোনো ভব্য বাণিজ্যিক নাছিল। ই আছিল একত্ৰিত হোৱা এটা সম্প্ৰদায়—উদযাপন কৰা, সৃষ্টি কৰা, অংশগ্ৰহণ কৰা, আনকি দাতব্য সংস্থাৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰা।
মই মানুহৰ মুখত আনন্দ দেখিবলৈ পালোঁ—প্ৰকৃত আনন্দ।

এগৰাকী ধুনীয়া ভদ্ৰমহিলা, মানুহৰ পৰা তথ্য সংগ্ৰহ কৰিছে।

পেৰেড আৰু ষ্টলৰ মাজত ক’ৰবাত মই ৰৈ দিলোঁ। কিবা কিবি খোৱা বস্তু কিনিলোঁ—সৰল, সোৱাদযুক্ত।
মই কিছু সময় থিয় হৈ খাদ্য খাই, মানুহ চাই, গান শুনি থাকিলোঁ।
কোনো খৰখেদা নাই। কোনো পৰিকল্পনা নাই।
মাত্ৰ মুহূৰ্তবোৰৰ আনন্দ ল'লোঁ।

এটা ধেমেলীয়া মুহূৰ্ত, "Dump a huppy" এটা চাফাই সেৱাই, শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।

যথেষ্ট সময় ধৰি এই উদযাপন চলি থাকিল।
আৰু গম নোপোৱাকৈয়ে মই "বিশ্ৰাম লম" বুলি পৰিকল্পনা কৰা দিনটো বহুত বেছি চহকী কিবা এটালৈ পৰিণত হৈছিল—ভাগৰলগা নহয়, কিন্তু অনুভৱৰে পৰিপূৰ্ণ।

পিছত হোটেললৈ উভতি আহোঁতে মই এটা সহজ কথা উপলব্ধি কৰিলোঁ—কেতিয়াবা, আমি পৰিকল্পনা নকৰা অভিজ্ঞতাবোৰ আমাৰ ভাল অভিজ্ঞতা হৈ পৰে।
আমি মাত্ৰ তাত উপস্থিত হওঁ...
আৰু উপযুক্ত মুহূৰ্তই আমাক বিচাৰি পায়।

Vintage Car show: যেতিয়া Steyne Gardens এ সময় পিছুৱাই দিলে

এয়া কিছু দশক আগৰ কথা।
বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো, এখন মনোমোহা সাগৰৰ পাৰৰ চহৰ য’ত এটা সাধাৰণ ৰাতিপুৱাও স্মৰণীয় কিবা এটালৈ পৰিণত হ’ব পাৰে। মোৰ হোটেলখনৰ ঠিক লগা লগিকৈ Steyne Gardens—এখন মুকলি, শান্তিপূৰ্ণ পাৰ্ক যিয়ে চহৰৰ ছন্দৰ লগত উশাহ লোৱা যেন লাগে।

নীৰৱ দেওবাৰ এটাত সেই শান্তিৰ ঠাইত লাহে লাহে এটা আনন্দদায়ক গুঞ্জন উঠিল। ভিনটেজ গাড়ী আৰু বাইক শ্ব’ এটাই বাগিচাখন দখল কৰিছিল।

গৰমৰ উষ্ণ ৰাতিপুৱা আছিল। হোটেলত ব্ৰেকফাষ্ট শেষ কৰি মই বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ, অকমান লাহে লাহে খোজকঢ়াৰ আশাত—কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে, মই এনে এটা দৃশ্য দেখিলোঁ, যিটোৱে সময় পিছুৱাই দিয়াৰ দৰে অনুভৱ হৈছিল।

ভিনটেজ গাড়ী আৰু বাইক শ্ব’

কোমল সূৰ্যৰ পোহৰত ভিনটেজ আৰু ক্লাছিক গাড়ীৰ শাৰী শাৰী জিলিকি উঠিছিল, প্ৰতিখনকে নিখুঁতভাৱে পলিচ কৰা হৈছিল। এইবোৰ কেৱল মেচিন নাছিল; সেইবোৰ আছিল চকাত উঠি যোৱা কাহিনী।

অতি পুৰণি গাড়ী।

তেওঁলোকৰ মালিকসকলে ওচৰতে থিয় হৈ আছিল, কেৱল চাই থকাই নহয়, মনে মনে গৌৰৱেৰে ইয়াৰ স্মৃতি আৰু সবিশেষ শ্বেয়াৰ কৰি সুখী হৈছিল।

পুৰণি ক্লাছিক গাড়ী।

গাড়ীবোৰৰ সিপাৰে ধুনীয়াকৈ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা বাইক আৰু স্কুটাৰ আছিল— কিছুমানত জিলিকি থকা ক্ৰ’ম, আন কিছুমান কোমল, নষ্টালজিক ৰঙেৰে ৰং কৰা।

উজ্জ্বলভাৱে পলিচ কৰা বাইক।

ইমান যত্নৰে সজাই থোৱা আছিল যে প্ৰত্যেকেই যেন নিজৰ নিজৰ ব্যক্তিত্ব কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।

কিছুমান পুৰণি চাইকেলও প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল, সুন্দৰকৈ পলিচ কৰা আৰু ভালদৰে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা হৈছিল।

মই লাহে লাহে ঘূৰি চালোঁ, মাজে মাজে থমকি ৰ’লোঁ— মোৰ চৌপাশৰ গাড়ীবোৰৰ কাৰুকাৰ্য্য, আবেগ, মানুহৰ আনন্দ।

এখন সুন্দৰকৈ পৰিৱৰ্তিত গাড়ী।

ই কেৱল প্ৰদৰ্শনী নাছিল। সময়, স্মৃতি আৰু পৰিপক্ক হৈ পৰা বস্তুবোৰৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ উদযাপনৰ দৰে অনুভৱ হৈছিল।

আৰু ক’ব লাগিব, ইয়াৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত মই উপভোগ কৰিছিলোঁ।