ব্ৰিটেইনৰ প্ৰধান নৌ যুদ্ধ বাহিনী ৰয়েল নেভিৰ ঐতিহাসিক ঘৰ আৰু বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি শুকান ডক (dry dock) হিচাপে পৰ্টছমাউথ বিখ্যাত। ই ব্ৰিটেইনৰ একমাত্ৰ দ্বীপ চহৰ আৰু ৱৰ্থিঙৰ পৰা মাত্ৰ প্ৰায় ৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত।
ৰাতিপুৱাই প'ৰ্টছমাউথ অভিমুখে ৰেলত উঠিলোঁ।
ইংলেণ্ডত ৰে’ল যাত্ৰাত নিৰৱে আৰামদায়ক কিবা এটা আছে। স্থিৰ ছন্দ, পাৰ হৈ যোৱা পথাৰবোৰ, নতুন ঠাইলৈ লাহে লাহে কঢ়িয়াই নিয়াৰ অনুভৱ।
ৰেলখন পৰ্টছমাউথৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে কিবা এটা সলনি হ’বলৈ ধৰিলে।
পৰ্টছমাউথৰ বেছিভাগেই পৰ্টছিয়া দ্বীপত অৱস্থিত। ৰেলৰ খিৰিকীৰে দুয়োফালে পানীৰ টুকুৰাবোৰ দেখা গ’ল—কেতিয়াবা দূৰৈত, কেতিয়াবা অভাৱনীয়ভাৱে ওচৰত। ৰেলখনে যেন এই পৰিৱৰ্তিত প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ ওপৰেৰে লাহে লাহে পিচলি গৈ আছে।
ষ্টেচনৰ ঠিক ওচৰতে পৰ্টছমাউথ হিষ্ট’ৰিক ডকয়াৰ্ডৰ ফালে আকৰ্ষিত হ’লোঁ।
সেই বিশাল জাহাজবোৰৰ দৃশ্য—নিস্তব্ধ, আৰু মৰ্যাদাপূৰ্ণ—প্ৰায় অতিবাস্তৱ যেন লাগিল। সেইবোৰ কেৱল জাহাজ নাছিল; তেওঁলোকে নিজৰ ভিতৰত সময় কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।
দূৰৈৰ পৰাও এটা ওখ গঠনে মোৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে— স্পিনেকাৰ টাৱাৰ (Spinnaker tower)। আকাশৰ বিপৰীতে ওখকৈ থিয় হৈ আছিল।
মই তালৈ গৈ ওপৰলৈ উঠিলো।
ওপৰৰ পৰা পৰ্টছমাউথখন সম্পূৰ্ণৰূপে দেখা যায়। সাগৰখন অন্তহীনভাৱে বিস্তৃত হৈছিল, তলত জাহাজবোৰে লাহে লাহে গতি কৰিছিল আৰু চহৰখন একে সময়তে বিশাল আৰু অন্তৰংগ দুয়োটা অনুভৱ হৈছিল। কেইমুহূৰ্তমানৰ বাবে মই মাত্ৰ থিয় হৈ থাকিলোঁ, সকলোবোৰ চাই।
গুনৱাৰ্ফ কুৱেজ (Gunwharf Quays) গতিবিধিৰ সৈতে সজীৱ আছিল—দোকান, মানুহ, ৰং, কথা-বতৰা। নিজৰ এখন পৃথিৱী যেন লাগিল।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰেণ্ডসমূহে খোজকাঢ়ি যোৱা পথবোৰত শাৰী পাতিছিল, যাৰ ফলত ঠাইখন বজাৰ কৰা লোকসকলৰ বাবে এক প্ৰকাৰৰ স্বৰ্গলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
ব্ৰিটেইনৰ পৰ্টছমাউথ হাৰ্বাৰত অৱস্থিত ই এটা প্ৰিমিয়াৰ ৱাটাৰফ্ৰন্ট ডিজাইনাৰ আউটলেট, শ্বপিং আৰু অৱকাশৰ গন্তব্যস্থান, ইয়াত ৯০ টাতকৈও অধিক ষ্ট'ৰ, ৩০+ ৰেষ্টুৰেণ্ট, আৰু মনোৰঞ্জনৰ বিকল্প উপলব্ধ।
কিন্তু মোৰ দৃষ্টি অধিক আকৰ্ষণ কৰা কথাটো আছিল এটা সৰু পুল য’ত ল’ৰা-ছোৱালীয়ে জল ক্ৰীড়া উপভোগ কৰি আছিল—হাঁহিছিল, নিজৰ আনন্দত সম্পূৰ্ণৰূপে হেৰাই গৈছিল।
বেঞ্চ এখন বিচাৰি বহি, আইচক্ৰীম খাই খাই সিহঁতৰ খেল চাই থাকিলোঁ।
সেই সজীৱ স্থানৰ পৰা ওলাই আহি মই খোজ কাঢ়ি চাৰ্লছ ডিকেন্সৰ (এজন প্ৰখ্যাত ব্ৰিটিছ ঔপন্যাসিক) জন্মস্থানলৈ যাবলৈ ধৰিলোঁ।
এটা সাধাৰণ ঘৰ। নীৰৱ। অনাড়ম্বৰ।
আৰু তথাপিও ই বহন কৰিছিল এজন মহান গল্পকাৰৰ আৰম্ভণি। নিমিষতে মোৰ মনটো ঘূৰি গ’ল অলিভাৰ টুইষ্টলৈ (
Oliver Twist)— সেই স্কুলীয়া দিনবোৰ, ডিকেন্সৰ জগতখনৰ সৈতে সেই প্ৰথম মুখামুখিবোৰ।
তাত থিয় হৈ এনে লাগিল যেন অতীত আৰু বৰ্তমানৰ মাজত এখন সেঁতু নিৰ্মিত হৈছে—কাহিনী এটা পঢ়ি থকা এজন যুৱ ছাত্ৰ আৰু এজন ভ্ৰমণকাৰীৰ মাজত, সেই কাহিনীটো এসময়ত য’ত আৰম্ভ হৈছিল তাতেই থিয় হৈ থকা।
খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে দূৰৈত এটা সমাৱেশ লক্ষ্য কৰিলোঁ।
কৌতুহলে মোক ওচৰ চপাই লৈ গ’ল।
মই জানিবলৈ পালোঁ যে এয়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিলা মহোৎসৱ (International Kite Festival)।
পথাৰখন ৰঙেৰে সজীৱ হৈ আছিল—কল্পনা কৰিব পৰা প্ৰতিটো আকৃতি আৰু আকাৰৰ চিলা আৰু বেলুন। কিছুমান সৰু, আন কিছুমান ডাঙৰ আৰু প্ৰায় বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰা।
আৰু তাৰ পিছত এটা এটাকৈ চিলাবোৰ আকাশত উৰিবলৈ ধৰিলে।
আকাশখন লাহে লাহে ৰং আৰু আনন্দৰে ভৰি পৰিল। কিছু সময়ৰ বাবে মই মাত্ৰ থিয় হৈ থাকিলোঁ, মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ, ওপৰলৈ চাই, এনে লাগিল যেন মই কিবা এটা যাদুকৰী অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছো।
মই খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ প'ৰ্টছমাউথ চহৰৰ দক্ষিণ অংশ চাউথছিৰ (Southsea) ফালে।
তাত ওচৰৰ সংগ্ৰহালয় আৰু মুকলি সাগৰৰ পাৰৰ লগতে ১৬ শ শতিকাৰ চাউথছি দুৰ্গ চালো। পৰিৱেশটো আকৌ বেলেগ অনুভৱ হ’ল—শান্ত, যেন দিনটো নিজেই লেহেমীয়া হৈ আহিছে।
গোটেই দিনটো সাগৰখন লগতে আছিল—কেতিয়াবা দূৰৈত, কেতিয়াবা ওচৰত, সদায় উপস্থিত।
ডাঙৰ ডাঙৰ জাহাজ দেখিলোঁ। জাহাজত যাত্ৰা কৰাৰ ইচ্ছা মোৰ আছিল যদিও হৈ নুঠিল। হয়তো কেতিয়াবা পিছত ...
অৱশেষত ঘূৰি অহাৰ সময় হ’ল। মই খোজ কাঢ়ি ষ্টেচনলৈ উভতি যাবলৈ ধৰিলোঁ।
কিছুসময় খোজকাঢ়ি ভাগৰুৱা হৈ পৰিলো, চাগে আজি বেছিকৈ খোজ কাঢ়িলো। ষ্টেচনৰ ফালে যোৱা বাছ এখনত উঠিলোঁ, যিয়েই নহওক মোৰ হাতত সাপ্তাহিক বাছ পাছটো আছিল।
ৱৰ্থিংলৈ উভতি অহা ৰেল যাত্ৰাটো আৰু নিস্তব্ধ যেন লাগিল।
Read English Version কোনে লণ্ডন ভ্ৰমণ কৰিব নিবিচাৰে? ময়ো চহৰখন ভ্ৰমণ কৰিবলৈ অতিশয় উৎসাহিত হৈ আছিলোঁ আৰু দক্ষিণ ইংলেণ্ডৰ ৱৰ্থিংত থকাৰ...
