Fitzwilliam Museum

Coming Soon

Little Hampton

Coming Soon

ভ্ৰমণ: Cissbury Ring - England's Enigmatic Hillfort

Coming Soon

beautiful places of England

Coming Soon

Worthing Festival

Coming soon.

Vintage Car show: যেতিয়া ষ্টেইন গাৰ্ডেনে সময় পিছুৱাই দিলে

এয়া কিছু দশক আগৰ কথা।
বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো, এখন মনোমোহা সাগৰৰ পাৰৰ চহৰ য’ত এটা সাধাৰণ ৰাতিপুৱাও স্মৰণীয় কিবা এটালৈ পৰিণত হ’ব পাৰে। মোৰ হোটেলখনৰ ঠিক লগা লগিকৈ Steyne Gardens—এখন মুকলি, শান্তিপূৰ্ণ পাৰ্ক যিয়ে চহৰৰ ছন্দৰ লগত উশাহ লোৱা যেন লাগে।

নীৰৱ দেওবাৰ এটাত সেই শান্তিৰ ঠাইত লাহে লাহে এটা আনন্দদায়ক গুঞ্জন উঠিল। ভিনটেজ গাড়ী আৰু বাইক শ্ব’ এটাই বাগিচাখন দখল কৰিছিল।

গৰমৰ উষ্ণ ৰাতিপুৱা আছিল। হোটেলত ব্ৰেকফাষ্ট শেষ কৰি মই বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ, অকমান লাহে লাহে খোজকঢ়াৰ আশাত—কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে, মই এনে এটা দৃশ্য দেখিলোঁ, যিটোৱে সময় পিছুৱাই দিয়াৰ দৰে অনুভৱ হৈছিল।

কোমল সূৰ্যৰ পোহৰত ভিনটেজ আৰু ক্লাছিক গাড়ীৰ শাৰী শাৰী জিলিকি উঠিছিল, প্ৰতিখনকে নিখুঁতভাৱে পলিচ কৰা হৈছিল। এইবোৰ কেৱল মেচিন নাছিল; সেইবোৰ আছিল চকাত উঠি যোৱা কাহিনী। তেওঁলোকৰ মালিকসকলে ওচৰতে থিয় হৈ আছিল, কেৱল চাই থকাই নহয়, মনে মনে গৌৰৱেৰে ইয়াৰ স্মৃতি আৰু সবিশেষ শ্বেয়াৰ কৰি সুখী হৈছিল।

গাড়ীবোৰৰ সিপাৰে ধুনীয়াকৈ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা বাইক আৰু স্কুটাৰ আছিল— কিছুমানত জিলিকি থকা ক্ৰ’ম, আন কিছুমান কোমল, নষ্টালজিক ৰঙেৰে ৰং কৰা। ইমান যত্নৰে সজাই থোৱা আছিল যে প্ৰত্যেকেই যেন নিজৰ নিজৰ ব্যক্তিত্ব কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।

মই লাহে লাহে ঘূৰি চালোঁ, মাজে মাজে থমকি ৰ’লোঁ— মোৰ চৌপাশৰ গাড়ীবোৰৰ কাৰুকাৰ্য্য, আবেগ, মানুহৰ আনন্দ।

ই কেৱল প্ৰদৰ্শনী নাছিল। সময়, স্মৃতি আৰু পৰিপক্ক হৈ পৰা বস্তুবোৰৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ উদযাপনৰ দৰে অনুভৱ হৈছিল।

আৰু ক’ব লাগিব, ইয়াৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত মই উপভোগ কৰিছিলোঁ।

Portsmouth - প্ৰকৃতিপ্ৰেমীৰ বাবে এটা উপকূলীয় আশ্ৰয়স্থল

ব্ৰিটেইনৰ প্ৰধান নৌ যুদ্ধ বাহিনী ৰয়েল নেভিৰ ঐতিহাসিক ঘৰ আৰু বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি শুকান ডক (dry dock) হিচাপে পৰ্টছমাউথ বিখ্যাত। ই ব্ৰিটেইনৰ একমাত্ৰ দ্বীপ চহৰ আৰু ৱৰ্থিঙৰ পৰা মাত্ৰ প্ৰায় ৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত।

ৰাতিপুৱাই প'ৰ্টছমাউথ অভিমুখে ৰেলত উঠিলোঁ।
ইংলেণ্ডত ৰে’ল যাত্ৰাত নিৰৱে আৰামদায়ক কিবা এটা আছে। স্থিৰ ছন্দ, পাৰ হৈ যোৱা পথাৰবোৰ, নতুন ঠাইলৈ লাহে লাহে কঢ়িয়াই নিয়াৰ অনুভৱ।

ৰেলখন পৰ্টছমাউথৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে কিবা এটা সলনি হ’বলৈ ধৰিলে।
পৰ্টছমাউথৰ বেছিভাগেই পৰ্টছিয়া দ্বীপত অৱস্থিত। ৰেলৰ খিৰিকীৰে দুয়োফালে পানীৰ টুকুৰাবোৰ দেখা গ’ল—কেতিয়াবা দূৰৈত, কেতিয়াবা অভাৱনীয়ভাৱে ওচৰত। ৰেলখনে যেন এই পৰিৱৰ্তিত প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ ওপৰেৰে লাহে লাহে পিচলি গৈ আছে।

মানচিত্ৰত প'ৰ্টছমাউথ, চিহ্নিত কৰা ঠাইবোৰ মোৰ ভ্ৰমণৰ গন্তব্যস্থান।

ষ্টেচনৰ ঠিক ওচৰতে পৰ্টছমাউথ হিষ্ট’ৰিক ডকয়াৰ্ডৰ ফালে আকৰ্ষিত হ’লোঁ।
সেই বিশাল জাহাজবোৰৰ দৃশ্য—নিস্তব্ধ, আৰু মৰ্যাদাপূৰ্ণ—প্ৰায় অতিবাস্তৱ যেন লাগিল। সেইবোৰ কেৱল জাহাজ নাছিল; তেওঁলোকে নিজৰ ভিতৰত সময় কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।

দূৰৈৰ পৰাও এটা ওখ গঠনে মোৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে— স্পিনেকাৰ টাৱাৰ (Spinnaker tower)। আকাশৰ বিপৰীতে ওখকৈ থিয় হৈ আছিল।
মই তালৈ গৈ ওপৰলৈ উঠিলো।
ওপৰৰ পৰা পৰ্টছমাউথখন সম্পূৰ্ণৰূপে দেখা যায়। সাগৰখন অন্তহীনভাৱে বিস্তৃত হৈছিল, তলত জাহাজবোৰে লাহে লাহে গতি কৰিছিল আৰু চহৰখন একে সময়তে বিশাল আৰু অন্তৰংগ দুয়োটা অনুভৱ হৈছিল। কেইমুহূৰ্তমানৰ বাবে মই মাত্ৰ থিয় হৈ থাকিলোঁ, সকলোবোৰ চাই।

স্পিনেকাৰ টাৱাৰ।

গুনৱাৰ্ফ কুৱেজ (Gunwharf Quays) গতিবিধিৰ সৈতে সজীৱ আছিল—দোকান, মানুহ, ৰং, কথা-বতৰা। নিজৰ এখন পৃথিৱী যেন লাগিল।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰেণ্ডসমূহে খোজকাঢ়ি যোৱা পথবোৰত শাৰী পাতিছিল, যাৰ ফলত ঠাইখন বজাৰ কৰা লোকসকলৰ বাবে এক প্ৰকাৰৰ স্বৰ্গলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।
ব্ৰিটেইনৰ পৰ্টছমাউথ হাৰ্বাৰত অৱস্থিত ই এটা প্ৰিমিয়াৰ ৱাটাৰফ্ৰন্ট ডিজাইনাৰ আউটলেট, শ্বপিং আৰু অৱকাশৰ গন্তব্যস্থান, ইয়াত ৯০ টাতকৈও অধিক ষ্ট'ৰ, ৩০+ ৰেষ্টুৰেণ্ট, আৰু মনোৰঞ্জনৰ বিকল্প উপলব্ধ।

Gunwharf Quays, দোকানবোৰ বৰ ভাল লাগিল।

কিন্তু মোৰ দৃষ্টি অধিক আকৰ্ষণ কৰা কথাটো আছিল এটা সৰু পুল য’ত ল’ৰা-ছোৱালীয়ে জল ক্ৰীড়া উপভোগ কৰি আছিল—হাঁহিছিল, নিজৰ আনন্দত সম্পূৰ্ণৰূপে হেৰাই গৈছিল।
বেঞ্চ এখন বিচাৰি বহি, আইচক্ৰীম খাই খাই সিহঁতৰ খেল চাই থাকিলোঁ।

আমাৰ দেশত, সেই সময়ত, এই ধৰণৰ খেল মই দেখা নাছিলো।

সেই সজীৱ স্থানৰ পৰা ওলাই আহি মই খোজ কাঢ়ি চাৰ্লছ ডিকেন্সৰ (এজন প্ৰখ্যাত ব্ৰিটিছ ঔপন্যাসিক) জন্মস্থানলৈ যাবলৈ ধৰিলোঁ।
এটা সাধাৰণ ঘৰ। নীৰৱ। অনাড়ম্বৰ।
আৰু তথাপিও ই বহন কৰিছিল এজন মহান গল্পকাৰৰ আৰম্ভণি। নিমিষতে মোৰ মনটো ঘূৰি গ’ল অলিভাৰ টুইষ্টলৈ (Oliver Twist)— সেই স্কুলীয়া দিনবোৰ, ডিকেন্সৰ জগতখনৰ সৈতে সেই প্ৰথম মুখামুখিবোৰ।

তাত থিয় হৈ এনে লাগিল যেন অতীত আৰু বৰ্তমানৰ মাজত এখন সেঁতু নিৰ্মিত হৈছে—কাহিনী এটা পঢ়ি থকা এজন যুৱ ছাত্ৰ আৰু এজন ভ্ৰমণকাৰীৰ মাজত, সেই কাহিনীটো এসময়ত য’ত আৰম্ভ হৈছিল তাতেই থিয় হৈ থকা।

আমি সৰুতে পঢ়া কাহিনী Oliver Twist অৰ লিখক Charles Dickens জন্ম হোৱা ঘৰটো, এতিয়া এটা সংগ্ৰহালয়লৈ পৰিবৰ্তন কৰা হৈছে।

খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে দূৰৈত এটা সমাৱেশ লক্ষ্য কৰিলোঁ।
কৌতুহলে মোক ওচৰ চপাই লৈ গ’ল।

মই জানিবলৈ পালোঁ যে এয়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিলা মহোৎসৱ (International Kite Festival)।
পথাৰখন ৰঙেৰে সজীৱ হৈ আছিল—কল্পনা কৰিব পৰা প্ৰতিটো আকৃতি আৰু আকাৰৰ চিলা আৰু বেলুন। কিছুমান সৰু, আন কিছুমান ডাঙৰ আৰু প্ৰায় বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰা।
আৰু তাৰ পিছত এটা এটাকৈ চিলাবোৰ আকাশত উৰিবলৈ ধৰিলে।
আকাশখন লাহে লাহে ৰং আৰু আনন্দৰে ভৰি পৰিল। কিছু সময়ৰ বাবে মই মাত্ৰ থিয় হৈ থাকিলোঁ, মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ, ওপৰলৈ চাই, এনে লাগিল যেন মই কিবা এটা যাদুকৰী অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছো।

ৰঙীন চিলা আৰু বেলুনেৰে আকাশ ভৰি পৰিছে।

মই খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ প'ৰ্টছমাউথ চহৰৰ দক্ষিণ অংশ চাউথছিৰ (Southsea) ফালে।
তাত ওচৰৰ সংগ্ৰহালয় আৰু মুকলি সাগৰৰ পাৰৰ লগতে ১৬ শ শতিকাৰ চাউথছি দুৰ্গ চালো। পৰিৱেশটো আকৌ বেলেগ অনুভৱ হ’ল—শান্ত, যেন দিনটো নিজেই লেহেমীয়া হৈ আহিছে।

চাউথছি দুৰ্গ

গোটেই দিনটো সাগৰখন লগতে আছিল—কেতিয়াবা দূৰৈত, কেতিয়াবা ওচৰত, সদায় উপস্থিত।

চাউথছিত সাগৰৰ কাষত। শুদ্ধ বতাহ, পৰিষ্কাৰ ঠাই। লাহে লাহে খোজ কাঢ়ি, শিলবোৰৰ ওপৰত বহি, মই নিজকে ৰিচাৰ্জ কৰি ললোঁ।

ডাঙৰ ডাঙৰ জাহাজ দেখিলোঁ। জাহাজত যাত্ৰা কৰাৰ ইচ্ছা মোৰ আছিল যদিও হৈ নুঠিল। হয়তো কেতিয়াবা পিছত ...

ডাঙৰ জাহাজ।

অৱশেষত ঘূৰি অহাৰ সময় হ’ল। মই ষ্টেচনৰ ফালে উভতি আহিলোঁ।
ৱৰ্থিংলৈ উভতি অহা ৰেল যাত্ৰাটো আৰু নিস্তব্ধ যেন লাগিল।