Seven Sisters অৰ চক মাটিৰ পাহাৰ: Nature's Masterpiece

ব্ৰিটেইনৰ ইষ্ট ছাচেক্সৰ চেভেন চিষ্টাৰছ (Seven Sisters), দক্ষিণ ইংলেন্ডৰ Brighton অৰ ওচৰৰ এখন ঠাই, ই চক-মাটিৰে নিৰ্মিত পাহাৰৰ বাবে বিখ্যাত। ইয়াত ৭ খন চক-মাটিৰ পাহাৰ আছে।
চাউথ ডাউন্স (South Downs) ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ভিতৰত অৱস্থিত এই ঠাইখনৰ সুন্দৰ দৃশ্যপট, জনপ্ৰিয় চিত্ৰগ্ৰহণৰ স্থানৰ বাবে বিখ্যাত। হেৰী পটাৰৰ দৰে অগণন ছবিত এই ঠাইখন দেখা যায়।

বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো। বহুদিনৰ পৰা এই ঠাইখনলৈ যোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰি আছিলো আৰু এটা শনিবাৰে ইয়ালৈ ভ্ৰমণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো।
মই ৰাতিপুৱাই ব্ৰাইটন অভিমুখে বাছ এখনত উঠিলোঁ। বতৰটো ৰাতিপুৱাৰ পৰাই অলপ গোমোঠা হৈ আছিল আৰু কিছু সময়ৰ পিছত বৰষুণ দিবলৈ ধৰিলে। মই ব্ৰাইটনত আন এখন বাছত উঠি চেভেন চিষ্টাৰছৰ ফালে গ’লোঁ। প্ৰায় এঘণ্টা সময় লাগিল আৰু মই চেভেন চিষ্টাৰছ কাউণ্ট্ৰী পাৰ্ক ষ্টপেজত নামিলোঁ।

প্ৰচণ্ড বৰষুণ দিবলৈ ধৰিলে। মই ভিজিটৰ চেণ্টাৰৰ (visitor centre) ফালে আগবাঢ়িলোঁ। ভিজিটৰ চেণ্টাৰটো মানুহেৰে ভৰি পৰিছিল। বৰষুণৰ বাবে কোনো বাহিৰলৈ ওলোৱা নাছিল আৰু বহিবলৈ অলপো ঠাই নাছিল।
মই কিছু সময় অপেক্ষা কৰিলো, কিন্তু বৰষুণ নকমেহে নকমে। অৱশেষত বৰষুণৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি যোৱা কিছুমান ব্যক্তিৰ পিছে পিছে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ—চেভেন চিষ্টাৰছ পাৰ্কৰ ফালে।

চক-মাটিৰ পাহাৰ চাবলৈ ভিজিটৰ চেণ্টাৰৰ পৰা প্ৰায় ২.৫ কিমি বাট খোজ কাঢ়িব লাগে। মই লগত লৈ ফুৰা ছাতিটো খুলিলোঁ, বৰষুণৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ মোৰ বেগটো সম্পূৰ্ণৰূপে ঢাকি দিলোঁ—ইয়াত মোৰ কেমেৰা আৰু মোবাইল আছে। মুকলি পথাৰ আৰু সৰু পাহাৰৰ মাজে মাজে মই খোজ কাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলো।
চাউথ ডাউন্স ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ বিশাল মুকলি ঠাইত ভৰি দিওঁতে প্ৰথমে লক্ষ্য কৰিলোঁ ইয়াৰ প্ৰচণ্ড বতাহ। গছবোৰ নীৰৱ সাক্ষী হিচাপে থিয় হৈ আছিল, বহুতেই এটা দিশত বেঁকা হৈ পৰিছিল, যেন বহু আগতেই সিহঁতে আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল।

প্ৰচণ্ড বতাহৰ বাবে গছবোৰ স্থায়ীভাৱে বেঁকা হৈ গৈছে।

মই যিমানে আগবাঢ়ি গৈ আছো সিমানেই বতাহ বৰষুণ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। মই ছাতিটোৰে নিজকে বৰষুণৰ পৰা বচাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা চলালো। কিন্তু এটা সময়ত সিয়ো লগ এৰিলে, বতাহৰ কোবত ছাতি মোৰ হাতৰ পৰা উৰি বহুত দুৰলৈ গুচি গ'ল, মই ওভতাই আনিব নোৱাৰিলো।

মোৰ লগত কেমেৰা আৰু মোৱাইল আছে, সেইকেইতা তিতাৰ ভয়ত মই ওচৰৰে এজোপা গছৰ তলত আশ্ৰয় ললো।
গছজোপা সৰু, বেছি ডাল আৰু পাত নাই, কিন্তু যি ঠাইত ডাঙৰ গছ নাথাকে তাত এড়া গছেই ডাঙৰ গছ। সেয়েহে মই গছৰ তলত ৰলো, ওপৰৰ পৰা বৰষুণৰ টোপ মোৰ গাত পৰি থাকিল যদিও কেমেৰা আৰু মোৱাইল নিতিতিল। মোৰ চোলা পেন্ট সম্পূৰ্ণ তিতিল।

মোক আশ্ৰয় দিয়া গছজোপা

বৰষুণ কমালৈ ৰৈ ৰৈ আমনি লগাত লগত থকা খোৱা বস্তুৰ টোপোলা খুলিলো, Coca-Cola can আৰু লগত dry fruits আৰু apple pie. প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত বস্তুখিনি বেয়া নালাগিল।
কিছু সময় পিছত বৰষুণ কমিল, মই গছজোপাক ধন্যৱাদ জনাই গন্তৱ্য স্থানলৈ ৰাওনা হলো।

মুকলি পথাৰৰ মাজে মাজে খোজকাঢ়ি গৈ আছো

বাটত ক’ৰবাত মই Chukmere নদীখন লগ পালোঁ। লাহে লাহে, প্ৰায় চিন্তাশীলভাৱে, কোমল বেঁকাকৈ ভূমিৰ মাজেৰে নদীখন আগবাঢ়িছিল। ইয়াত কিবা এটা শান্তিদায়ক আছিল—যেন ইয়াৰ কোনো তৎপৰতা নাছিল।

Chukmere নদী

ইয়াৰ পথ অনুসৰণ কৰি মোক Chukmere heaven লৈ গ’ল, য’ত অৱশেষত নদীখনে সাগৰৰ সৈতে মিলিত হয়।
আৰু সেই মিলন ... কাব্যিক অনুভৱ হৈছিল। অস্থিৰ সাগৰত মিলি যোৱা নদীখনৰ নীৰৱতা, যেন দুখন বেলেগ বেলেগ পৃথিৱীয়ে সহাৱস্থান কৰিবলৈ শিকিছে। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য বৰ মনোৰম।

Chukmere heaven

তাৰ পাছত প্ৰায় হঠাতে ঠাইখন মুকলি দেখা গʼল—আৰু তাতেই আছিল, বগা চক-মাটিৰ পাহাৰ।
এইবোৰ ধূসৰ আকাশৰ বিপৰীতে ওখকৈ থিয় হৈ আছিল, বৰষুণৰ ফলত সিহঁতৰ উজ্জ্বলতা কোমল হৈ পৰিছিল।
সিহঁতৰ তলত সাগৰৰ পাৰখন বিস্তৃত হৈ আছিল, ঢৌবোৰে এটা স্থিৰ ছন্দৰে বাগৰি আছিল। কোনো কোলাহল নাই, কোনো ভিৰ নাই—মাত্ৰ পানীয়ে মাটি লগ পোৱাৰ শব্দ, বাৰে বাৰে।

চক-মাটিৰ পাহাৰ

ঠাইখন বৰ ধুনীয়া আৰু শান্ত,। মই চক মাটিৰ পাহাৰৰ ওচৰলৈ গৈ তাক অন্বেষণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছো। পাহাৰ বগা ৰঙৰ আৰু দেখাত অতি ধুনীয়া।

চক-মাটিৰ এখন পাহাৰ , সেইবোৰৰ ওচৰতে বিভিন্ন ভংগীমাৰে বহুত ফটো তুলিলো।

ইতিমধ্যে বৰষুণ বন্ধ হৈ গৈছে আৰু ৰ’দ ওলাইছে। এটা সুখকৰ দিন আৰম্ভ হৈছে। লাহে লাহে মানুহবোৰ গোট খাবলৈ ধৰিছে।
মই পাহাৰ, সাগৰৰ ওচৰে পাজৰে ইচ্ছামতে ফুৰিলো। মন শান্ত, পৰিতৃপ্ত হʼল।

চাউথ ডাউন্স ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত, ইয়াৰ ওচৰৰ ঠাইবোৰ অন্বেষণ কৰিলোঁ। তেওঁলোকৰ উদ্যানবোৰত কাঠৰ গেট আছে।

পিচত নদীৰ পাৰে পাৰে খোজকাঢ়ি খোজকাঢ়ি গৈ বাছ স্টপেজ পালোঁ আৰু Brighton লৈ ওভতি আহিলো।

নদীৰ পাৰে পাৰে

সেইদিনা মই বহুত খোজ কাঢ়িলোঁ, প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ মান।

Highdown Gardens - শান্তি আৰু প্ৰকৃতিৰ এটা আশ্ৰয়স্থল

হাইডাউন গাৰ্ডেনছ (Highdown Gardens), হৈছে ৮.৫ একৰ ভূমিৰ এখন বিখ্যাত "চক বাগিচা", চক মাটিতো উদ্ভিদবোৰে ভালদৰে বৃদ্ধি হ’ব পাৰে বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ ইয়াক সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ৱৰ্থিঙৰ পৰা প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ দূৰত।

ৱৰ্থিঙৰ সেই নিখুঁত গ্ৰীষ্মকালীন শনিবাৰবোৰৰ ভিতৰত এটা আছিল—উজ্জ্বল, শান্ত আৰু নিৰৱে আমন্ত্ৰণ জনোৱা। মোৰ গন্তব্যস্থান আছিল হাইডাউন গাৰ্ডেন, গ’ৰিং-বাই-ছি (Goring-by-Sea) ৰ মোৰ ক্লায়েণ্টৰ অফিচৰ পৰা বেছি দূৰত নহয়।

সেই ঠাইলৈ পোনপটীয়াকৈ যোৱা কোনো বাছ মই বিচাৰি উলিয়াব পৰা নাছিলো। গতিকে বাছ এখনত উঠি গ’ৰিং-বাই-ছিলৈ গ’লোঁ, আৰু তাৰ পৰাই খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ৷
তেতিয়া Google Map নাছিল, গতিকে ইজন সিজনক সুধি গৈ আছো। মই লগত সদায় খোৱা পানী, ফল আৰু খোৱা বস্তু, ছাতি ৰাখিছিলো।

নতুন ঠাইত খোজ কঢ়াৰ কিবা এটাই সময় লেহেমীয়া কৰে৷ আপুনি অন্যথাই হেৰুৱাবলগীয়া কথাবোৰ লক্ষ্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
বাটত এটা নিস্তব্ধ হাউছিং কমপ্লেক্স থিয় হৈ আছিল—পৰিপাটি, শান্তিপূৰ্ণ, প্ৰায় নিশ্চল।

বাটত এটা ধুনীয়া হাউছিং কমপ্লেক্স দেখিলোঁ

আৰু তাৰ পিছত অভাৱনীয়ভাৱে মোৰ কাষতে এখন ধাননি পথাৰ আহি ওলাল। সোণালী শস্যবোৰে লাহে লাহে দোল খাইছিল, সূৰ্য্যৰ পোহৰক এনেদৰে ধৰিছিল যে প্ৰায় চিনেমাৰ দৰে অনুভৱ হৈছিল।
ব্ৰিটেইনৰ দৰে উন্নত দেশ এখনত ধাননি পথাৰ এখন দেখি মই যথেষ্ট আচৰিত হৈছিলো, কিয় নাজানো !

ধাননি পথাৰ, দেখিবলৈ আমাৰ ইয়াৰ দৰেই

অলপ পিছতে ৰাস্তাটো ওপৰলৈ উঠিবলৈ ধৰিলে।
হাইডাউন হিল ডাঙৰ পাহাৰ নহয়—কিন্তু সেইদিনা, মৃদু ট্ৰেকিং কৰা যেন লাগিল। ৰাস্তাটো ওপৰলৈ একা বেঁকা, আমন্ত্ৰণজনক কিন্তু স্থিৰ, মোক প্ৰতিটো খোজৰ প্ৰতি সচেতন কৰি তুলিলে।
চাৰিওফালৰ পৰা সেউজীয়া আভাই মোক আৱৰি ধৰিলে। গছ-গছনি, জোপোহা, খোলা ঠাই— এনে লাগিছিল যেন প্ৰকৃতিয়ে মনে মনে সকলো দখল কৰি লৈছে।

আগলৈ যোৱা পথটো।

মোৰ খৰখেদা নাছিল। মাত্ৰ খোজৰ ছন্দ।

আৰু কিছু সময় খোজ কাঢ়ি গৈ ওপৰ পালোগৈ।
বাগিছাখন অন্বেষণ কৰিবলৈ ইচ্ছুক যিকোনো ব্যক্তিৰ বাবে মুকলি আছিল, কোনো প্ৰৱেশ মাচুল নাছিল।

বাগিচাত প্ৰৱেশ কৰিছো

ভিতৰত বাগিছাখনে লাহে লাহে নিজকে প্ৰকাশ কৰিলে।
বিভিন্ন জাতৰ গছ পুৰণি সংগীৰ দৰে থিয় হৈ আছিল।

বাগিছাখন বিভিন্ন গছ-গছনিৰে ভৰা।

ফুলবোৰে নিস্তব্ধ বিস্ফোৰণত ৰং যোগ কৰিছিল— স্নোড্রপ, ক্ৰকাছ, এনিমোন, ডেফডিল... আৰু পিছলৈ পেয়নি আৰু দাড়িযুক্ত আইৰিছৰ দৰে ফুল।

মই আগতে দেখা নোপোৱা এটা ফুল দেখিলোঁ।

বাগিচাখন অন্বেষণ কৰি সতেজতা অনুভৱ কৰিলোঁ। তাৰ সতেজ সেউজীয়া গছবোৰ চাই চাই মই মুগ্ধ হৈ পৰিলোঁ।

সতেজ গছ-বন। বিভিন্ন ঠাইত, মানুহৰ বাবে বেঞ্চ ৰখা হৈছিল।

বাগিচাখন অন্বেষণ কৰাৰ পিছত মই ঠাইখনৰ একেবাৰে ওপৰলৈ গ'লোঁ।
মই বহু দূৰলৈ চাব পাৰিলো—যথেষ্ট দূৰলৈকে যেন মই ক'ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিছিলো পাহৰি যাব পাৰিলো।

বেঞ্চবোৰ সুচিন্তিতভাৱে ৰখা হৈছিল, যেন কোনোবাই সেই মুহূৰ্তত ভ্ৰমণকাৰীক কি প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে সেই কথা ঠিক বুজি পাইছে। বতাহজাক মোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যাবলৈ দি বহিলোঁ, নিজৰ লগত নিস্তব্ধতাৰ অনুভূতি এটা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিলোঁ।

লগত সদায়ৰ দৰে কিছু খাদ্য লৈ আহিছিলোঁ—এটা আপেল, এটা কোকা-কোলাৰ কেন, এটা লেমন ড্ৰিজল কেক। বেঞ্চত বহি, দূৰলৈ চাই চাই, মনে মনে খালো—যিকোনো পৰিকল্পিত খাদ্যতকৈও বেছি সন্তুষ্টিদায়ক অনুভৱ হৈছিল।

পাহাৰৰ ওপৰত বেঞ্চ ৰখা হৈছিল।

কিন্তু দিনটো এতিয়াও শেষ হোৱা নাছিল৷ পাহাৰটো আৰু ইয়াৰ চৌপাশে যেন অধিক অন্বেষণৰ আহ্বান জনাইছিল, গতিকে মই খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ।

আৰু তেতিয়াই মই অভাৱনীয় কিবা এটাৰ সন্মুখীন হ’লোঁ—মিলাৰৰ সমাধি।
এইটো জন অলিভাৰৰ আছিল—যাক "মেড মিলাৰ" বুলি জনা যায়। মৃত্যুৰ ত্ৰিশ বছৰ আগতেই তেওঁ নিজৰ সমাধি বনাই থৈছিল।

পাহাৰৰ পৰা, এইবাৰ বেলেগ এটা পথেৰে, নামি যোৱাৰ লগে লগে দৃশ্য আকৌ সলনি হৈ গ’ল।
বাটৰ দুয়োকাষ কাঠৰ বেৰেৰে আবৃত। তাৰ ভিতৰত বিভিন্ন ৰং আৰু আকাৰৰ ঘোঁৰাবোৰ বান্ধি থোৱা দেখিলো।

ব্যক্তিগত মাটিত ভৰি দিয়া যেন লাগিল। হয়তো আছিলো, মই সম্পূৰ্ণ নিশ্চিত নাছিলোঁ।
কিন্তু কোনো বিঘিনিৰ লক্ষণ দেখা নগ'ল। মাথোঁ নিস্তব্ধ পথাৰ, কোমল জীৱ-জন্তু, আৰু এনে এটা পথ যিটোৱে খোজ কাঢ়ি যোৱাসকলক বিশ্বাস কৰা যেন লাগিছিল।
গতিকে মই আগবাঢ়িলোঁ।

ঘোৰা বান্ধি থৈছে।

পিচত অফিচৰ মানুহক সোধোতে গম পালো যে সেইবিলাক ব্যক্তিগত সম্পত্তি আৰু তাত ব্যক্তিগত সম্পত্তিত মানুহে নোসোমায়। মই আগলৈ সাৱধান হলো।

অৱশেষত বাটটোৱে মোক পুনৰ আৰম্ভ কৰা ঠাইৰ ফালে লৈ গ’ল।
একেটা বাছ ষ্টপ। একেটা ৰাস্তা।

আৰু হয়—এয়া আছিল আজিৰ বাবে এক দীঘলীয়া যাত্ৰা, খোজকাঢ়ি যোৱাৰ।
কিন্তু এনেকুৱা যাত্ৰা যি বহু সময়লৈ মনত থাকি যায়।

---

You can visit the site of Highdown Gardens.

কেম্ব্ৰিজত এটা গ্ৰীষ্মকালীন দিন — Walking Through Time

আগষ্ট, ২০১৫ চনৰ কথা।
ৱৰ্থিঙৰ মোৰ হোটেলত সোনকালে ব্ৰেকফাষ্ট কৰিলোঁ, আৰু দিনটোৰ যাত্ৰালৈ ৰাওনা হ’লোঁ। গন্তব্যস্থান—কেম্ব্ৰিজ।

কেম্ব্ৰিজ, ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠিত কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাবে বিশ্ববিখ্যাত। ১২০৯ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা এই বিশ্ববিদ্যালয়খনে ইংৰাজী ভাষী বিশ্বৰ দ্বিতীয় পুৰণি বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।

মানচিত্ৰত কেম্ব্ৰিজ, ইয়াত চিহ্নিত কৰা ঠাইবোৰলৈ মই যাব বিছাৰিছো।

ষ্টেচনলৈ খোজকাঢ়ি যোৱা পথটো তেতিয়ালৈকে চিনাকি হৈ পৰিছিল। এটা সময়ত ৰাস্তাটো পাৰ হ’বলৈ ছাবৱে (subway) ত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ—আৰু তাতেই অভাৱনীয়ভাৱে শিল্পকলা বিচাৰি পালোঁ। দেৱালবোৰ আবৰি থকা উজ্জ্বল, প্ৰকাশভংগীমূলক ষ্ট্ৰীট আৰ্ট। মই থমকি ৰ’লোঁ, হাঁহি এটা মাৰি ফটো এখন তুলিলোঁ। কেতিয়াবা, সৰু কথা এটাও স্মৃতি হৈ পৰে।

ষ্টেছনলৈ যোৱা ছাবৱেত ষ্ট্ৰীট আৰ্ট।

ইংলেণ্ডৰ বেছিভাগ যাত্ৰাৰ দৰেই ই মোক প্ৰথমে লণ্ডনৰ মাজেৰে লৈ যাব।
লণ্ডনলৈ যোৱা ৰেলখনে মোক মসৃণভাৱে চহৰৰ মাজমজিয়ালৈ লৈ গ’ল— কিংছ ক্ৰছ ষ্টেচন, সদায় ব্যস্ত, সদায় গতিশীল। তাৰ পৰা আন এখন ৰেল। আন এক ছন্দ। এইবাৰ কেম্ব্ৰিজৰ ফালে।

ৰাতিপুৱা এঘাৰ মান বজাত মই কেম্ব্ৰিজত উপস্থিত হৈছিলোঁ।
আৰু সদায়ৰ দৰেই ঠাই এখন অন্বেষণ কৰাৰ মোৰ প্ৰিয় উপায় বাছি ললো— খোজকাঢ়ি যোৱাৰ।

ষ্টেচনৰ পৰা বহুত মানুহ খোজ কাঢ়ি গৈ আছে। ইয়াৰ মানুহে যথেষ্ট খোজ কাঢ়ে।
ময়ো মানুহৰ সোঁতত যোগ দিলোঁ, মানুহবোৰ ক’লৈ গৈ আছে সেইটো সঠিকভাৱে নাজানি ভিৰৰ পিছে পিছে যাবলৈ ধৰিলোঁ।

প্ৰথমে মোৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা ঠাইখন আছিল কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উদ্ভিদ উদ্যান। শান্ত অনুভৱ হৈছিল, প্ৰায় গতিৰ মাজত থমকি ৰোৱাৰ দৰে—সেউজীয়া, মুকলি আৰু ধুনীয়া।

কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উদ্ভিদ উদ্যান।

তাৰ পৰাই মই Church of Our Lady and the English Martyrs ৰ ফালে আগবাঢ়িলোঁ, ইয়াৰ গঠন ওখ আৰু জটিলভাৱে থিয় হৈ আছিল।

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয় (The Fitzwilliam Museum) ত বিখ্যাত চিত্ৰ, ইজিপ্ত, গ্ৰীক আৰু ৰোমান প্ৰাচীন সামগ্ৰী, বিৰল পাণ্ডুলিপি, মুদ্ৰা আৰু প্ৰয়োগ কলাকে ধৰি ডেৰ লাখতকৈ অধিক বস্তুৰ বিশাল সংগ্ৰহ আছে। ই কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰধান কলা আৰু প্ৰাচীন সামগ্ৰী সংগ্ৰহালয়।
ইতিহাস আৰু শিল্পই মোক লেহেমীয়া কৰিবলৈ দি মই ভিতৰত কিছু সময় কটালোঁ।

ফিটজৱিলিয়াম সংগ্ৰহালয়।

আৰু তাৰ পিছত, কেম্ব্ৰিজ সঁচাকৈয়ে আৰম্ভ হ’ল।
ট্ৰাম্পিংটন ষ্ট্ৰীটৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ এটাৰ পিছত এটাকৈ ঐতিহাসিক অট্টালিকা পাৰ হৈ গ’লোঁ— পিটাৰহাউচ, পেমব্ৰুক কলেজ, ছেইণ্ট কেথাৰিন কলেজ আৰু কৰ্পাছ ক্ৰীষ্টি কলেজ।

এই সকলোবোৰ সুপৰিচিত কলেজ। প্ৰত্যেকেই যেন নিজৰ নিজৰ পৰিচয়, নিজৰ নিজৰ নিস্তব্ধ গৌৰৱ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।
১২৮৪ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা পিটাৰহাউছ, কেম্ব্ৰিজৰ কলেজবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ পুৰণি।

পিটাৰহাউচ কলেজৰ অট্টালিকাবোৰ ইমানেই ধুনীয়া যে মই ফটো এখনৰ তোলাৰ বাবে তৎপৰ হৈ মোৰ চেলফি ষ্টিকটো উলিয়ালো।

১০ লাখ পাউণ্ড ব্যয়ৰে নিৰ্মিত কৰ্পাছ ঘড়ী (The Corpus Clock), যাক ফৰিং ঘড়ী (the Grasshopper Clock) বুলিও কোৱা হয়, ই কেৱল এটা টাইমপিছ নহয়—ই সময়ে প্ৰকৃততে কেনেকৈ কাম কৰে তাৰ এক আকৰ্ষণীয় সোঁৱৰণী।
পৰম্পৰাগত মুখ বা হাত অবিহনে ডিজাইন কৰা এই ঘড়ীটোৰ অনিয়মিত গতিয়ে সময় যে সদায় স্থিৰ বা অনুমানযোগ্য নহয় আৰু জীৱনৰ খলা-বমা ছন্দক প্ৰতিফলিত কৰে।

The Corpus Clock ৰ সন্মুখত থিয় হৈ মই এখন ফটো ক্লিক কৰিলোঁ।

তাৰ পিছত আহিল কিংছ পেৰেড (King's Parade), য’ত মই পালোঁ ৰাজকীয় কিংছ কলেজ (King's College) আৰু শ্বাসৰুদ্ধ কৰা কিংছ কলেজ চেপেল (King's College Chapel)। ইয়াত থিয় হৈ মোৰ নিজকে সৰু যেন লাগিল।

পৰ্যটনৰ এটা প্ৰধান কেন্দ্ৰ কিংছ পেৰেড, কেম্ব্ৰিজৰ এটা প্ৰিমিয়াৰ, কেন্দ্ৰীয় ৰাস্তা, কিংছ কলেজ চেপেল আৰু চেনেট হাউছকে ধৰি ঐতিহাসিক স্থাপত্যৰ বাবে বিখ্যাত।

কিংছ পেৰেডত ৰৈ মই ইয়াত ঘূৰি ফুৰা বিভিন্ন ধৰণৰ মানুহ পৰ্যবেক্ষণ কৰিলোঁ।

কিংছ কলেজ চেপেল (The King's College Chapel) ক ইংৰাজী গথিক স্থাপত্যৰ অন্যতম উত্তম উদাহৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াত বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ফেন ভল্ট আছে, আনহাতে ইয়াৰ ষ্টেইনড গ্লাছৰ খিৰিকী আৰু কাঠৰ চান্সেল স্ক্ৰীণক সেই যুগৰ উন্নতমানৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।

কিংছ কলেজ চেপেল ভিতৰৰ অংশ

ওচৰতে থিয় হৈ আছিল গ্ৰেট ছেইণ্ট মেৰী চাৰ্চ (Great St. Mary's Church) আৰু গনভিল আৰু কেয়াছ কলেজ (Gonville and Caius College), যিয়ে প্ৰতিটো ৰাস্তাৰে বৈ যোৱা যেন লগা ইতিহাসৰ ছন্দটোক আৰু অধিক জোৰদাৰ কৰি তুলিছিল।
গনভিল এণ্ড কেয়াছ কলেজক musical college হিচাপে জনা যায়, বিশেষকৈ ইয়াৰ সক্ৰিয় সংগীত সমাজ আৰু বিখ্যাত কলেজ কোৰাছ দলৰ বাবে।

গনভিল আৰু কেয়াছ কলেজ।

তাৰ পৰা ওলাই আহি মই ট্ৰিনিটি লেন (Trinity Lane) ত বিচৰণ কৰিলোঁ—এটা সৰু পথ য’ত দুয়োফালে ঐতিহাসিক অট্টালিকাবোৰ ওপৰলৈ উঠিছে, যেন আপোনাক শতিকাৰ কাহিনীবোৰৰ ভিতৰত লাহে লাহে আবদ্ধ কৰি ৰাখিছে। ই বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ মহাবিদ্যালয়ক সংযোগ কৰে।

ট্ৰিনিটি লেনত মই, লক্ষ্যহীনভাৱে বিচৰণ কৰিছো।

আৰু তাৰ পাছত হঠাতে ট্ৰিনিটি কলেজ (Trinity College) ৰ মূল ক’ৰ্ট, গ্ৰেট ক’ৰ্ট (the Great Court) ত আকৌ ঠাইখিনি মুকলি হ’ল।
ট্ৰিনিটি কলেজ আটাইতকৈ ধনী আৰু কেম্ব্ৰিজৰ অন্যতম বৃহৎ কলেজ হিচাপে পৰিচিত, ই অপৰিসীম শৈক্ষিক শক্তিৰ বাবে সুনাম অৰ্জন কৰে।
শ্ৰীনিবাস ৰামানুজন, জৱাহৰলাল নেহৰু, ৰাজীৱ গান্ধী, অমৰ্ত্য সেন আদি বহুতো বিখ্যাত ভাৰতীয় ব্যক্তিয়ে ইয়াত অধ্যয়ন কৰিছিল।
অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ বিজ্ঞানী আইজাক নিউটনেও ট্ৰিনিটি কলেজত অধ্যয়ন কৰিছিল, য’ত এতিয়াও তেওঁৰ মাধ্যাকৰ্ষণ তত্ত্বক অনুপ্ৰাণিত কৰা বিখ্যাত আপেল গছজোপাৰ বংশধৰ বুলি কোৱা এজোপা আপেল পোৱা যায়।

ট্ৰিনিটি কলেজ।

অলপ দূৰলৈ খোজ কাঢ়ি গৈ ছেইণ্ট জনছ (St. John's) কলেজ পালো, বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ অন্যতম বৃহৎ আৰু ধনী কলেজ। আমাৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ড° মনমোহন সিঙে ইয়াত অৰ্থনীতি বিষয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল।

এটা সময়ত ঘূৰি ঘূৰি ভোক লগাত মই The Mitre ত ভৰি দিলোঁ।
এই ১৫০ বছৰীয়া সুপৰিচিত আইকনিক ব্ৰিটিছ পাবত বিভিন্ন ধৰণৰ খাদ্য সামগ্ৰী যেনে চেণ্ডুইচ, চূপ, পাই, ফিচ এণ্ড চিপছ, বাৰ্গাৰ, বুফে ডিচ, হট ড্ৰিংকছ আৰু এলকহলিক আৰু চফ্ট দ্ৰিঙ্কচ্ পৰিবেশন কৰা হয়। মই বাৰ্গাৰ আৰু ক্ৰেনবেৰীৰ ৰস খালোঁ।

ই কেৱল এটা ষ্টপতকৈও বেছি আছিল—এয়া আছিল এক অভিজ্ঞতা। অলপ জিৰণি, বহিবলৈ, পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ, কেৱল পাৰ হৈ যোৱা দৰ্শনাৰ্থী এজনতকৈ ঠাইখনৰ অংশ বুলি অনুভৱ কৰিবলৈ এটা মুহূৰ্ত।

The Mitre, দেখাত বৰ ধুনীয়া।

অৱশেষত মোৰ খোজবোৰে মোক নদীৰ ফালে লৈ গ’ল।
কুইছাইড (Quayside) ৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে চহৰখনক বেলেগ কোণৰ পৰা দেখিলোঁ—পানীত প্ৰতিফলিত, গতিবিধিৰ দ্বাৰা কোমল হৈ পৰা।
কুইছাইড হৈছে কেম (Cam) নদীৰ কাষৰ এটা ঐতিহাসিক, নদীৰ পাৰৰ অঞ্চল, পৰ্যটন, অবসৰ আৰু উন্নতমানৰ খাদ্যৰ বাবে এক ব্যস্ত কেন্দ্ৰ। ই পৰম্পৰাগত পাণ্টিং, টেৰেচ ডাইনিং থকা ৰেষ্টুৰেণ্ট, আৰু ঐতিহাসিক পাব, স্থানীয় আৰু পৰ্যটক উভয়ৰে বাবে জনপ্ৰিয়।

Teri Aki Restaurant and Bar, কোৱাইছাইডৰ এখন জাপানীজ ৰেষ্টুৰেণ্ট।

ৰিভাৰ কেমত নাওত উঠি ফুৰিবলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ, তেওঁলোকে ইয়াক পাণ্টিং বুলি কয়।
পাণ্টিঙৰ এটা বিশেষ আকৰ্ষণ আছে। নাওখন লাহে লাহে, প্ৰায় অনিচ্ছাকৃত ভাৱে যোৱাৰ দৰে গতি কৰে, সকলো লক্ষ্য কৰিবলৈ সময় দিয়ে—দলং, গছ, নদীৰ কাষত ৰূপৱতীভাৱে থিয় হৈ থকা কলেজৰ পিছফালৰ অংশ।

কেম নদীত পাণ্টিঙৰ বাবে মানুহে অপেক্ষা কৰি আছে।

ইয়াৰ পিছত নদীৰ কাষৰ কাঠৰ সৰু সৰু দলংবোৰেৰে খোজ কাঢ়ি নিজৰ গতিৰে দৃশ্য উপভোগ কৰিলোঁ।

আৰু তাৰ পিছত, মই বহিলোঁ।
কেম নদীৰ পাৰত। আন মানুহৰ মাজত, যিসকলেও যেন একে কামেই কৰি আছিল। মাত্ৰ বহি আছিল।
ইমান খোজ কঢ়াৰ পিছত ইয়াক প্ৰাপ্য যেন লাগিল। আৰু গভীৰ শান্তিপূৰ্ণ।

কেম নদীৰ কাষৰ কাঠৰ সৰু খোজকঢ়া দলং।

মই সময়লৈ চালোঁ, ইতিমধ্যে পাঁচটা বাজিছে।
মোৰ আন এটা পৰিকল্পনা আছিল— সন্ধিয়াটো লণ্ডনত কটোৱাৰ। গতিকে লাহে লাহে কেম্ব্ৰিজ এৰি ষ্টেচনৰ ফালে উভতি যাবলৈ ধৰিলোঁ।
অলপ অপেক্ষাৰ অন্তত লণ্ডনলৈ উভতি অহা ট্ৰেইনত উঠি লণ্ডনত সন্ধিয়াটো সুন্দৰকৈ কটালোঁ।

ৱৰ্থিংলৈ উভতি আহোঁতে মাজনিশা হৈছিল।
প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাতি ইমান দেৰিকৈ অকলে খোজ কাঢ়িলোঁ। ৰাস্তাবোৰ অধিক নিস্তব্ধ আছিল, তথাপিও খালী নাছিল। কেইখনমান পাব (pub) এতিয়াও মাত আৰু হাঁহিৰে জীৱন্ত হৈ আছিল।

মনে মনে অলপ ভয় লাগিল—কিন্তু বাহ্যিক ভাৱ-ভঙ্গীত সেইটো প্ৰকাশ নকৰিলো।
মই স্থিৰভাৱে খোজ কাঢ়িলোঁ। আত্মবিশ্বাসেৰে।

আৰু অৱশেষত যেতিয়া মই মোৰ হোটেলখন নিৰাপদে আহি পালোঁ, তেতিয়াহে মই সকাহ পালোঁ।
এটা যথেষ্ট দীঘলীয়া দিন আছিল।

লণ্ডনে হাত বাউল দি মাতিছে

কোনে লণ্ডন ভ্ৰমণ কৰিব নিবিচাৰে?
ময়ো চহৰখন ভ্ৰমণ কৰিবলৈ অতিশয় উৎসাহিত হৈ আছিলোঁ আৰু দক্ষিণ ইংলেণ্ডৰ ৱৰ্থিংত থকাৰ সময়ছোৱাত মই ইয়াক একাধিকবাৰ ভ্ৰমণ কৰিছিলোঁ।

এটা শনিবাৰে মই হোটেলত ব্ৰেকফাষ্ট সম্পূৰ্ণ কৰি অতি ৰাতিপুৱাতে লণ্ডন অভিমুখে ৰাওনা হ’লোঁ। লণ্ডন ৱৰ্থিংৰ পৰা প্ৰায় ১০০ কিমি দূৰত, ট্ৰেইনেৰে গ'লে প্ৰায় ১.৫ ঘন্টামান লাগে।

চহৰখনৰ সৈতে মোৰ প্ৰথম প্ৰকৃত পৰিচয় হৈছিল সেই আইকনিক Red bus service ৰ ৰঙা বাছবোৰৰ এখনৰ ওপৰৰ ডেকৰ পৰা। ই কেৱল যিকোনো বাছ নহয়, মুকলি শীৰ্ষৰ sightseeing বাছ — যিবোৰে আপোনাক যেতিয়াই ইচ্ছা তেতিয়াই ইয়াত উঠা নমা কৰিবলৈ দিয়ে।

প্ৰথমবাৰ আহোতে Red bus service লৈ সম্পূৰ্ন লণ্ডন চহৰ চাইছো। ইয়াৰ দুমহলীয়া খোলা গাড়ী, গাইডজনে ঠাইবিলাকৰ বিশদ বিৱৰণ দিয়ে ।

Red bus বোৰ গোটেই চহৰখনতে ঘূৰি ফুৰে আৰু আটাইবোৰ পৰ্যটন স্থানতে ৰৈ ৰৈ যায়। বাছত গাইডজনে কি ঠাই আহিছে আৰু তাৰ সম্পৰ্কীয় কাহিনী স্পিকাৰত কৈ থাকে, মানুহে সেই হিচাবে নিজৰ ইচ্ছামতে ভাল পোৱা ঠাইত নামি গৈ চাই। চোৱাৰ শেষত বাছ স্টপেজলৈ আহিলে ৫ মিনিটৰ ভিতৰত আন এখন red bus আহি পাইহি।
বাছবোৰ নিজেই আচৰিত ধৰণে আৰামদায়ক আছিল। পৰিষ্কাৰ আসন, ভালদৰে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা ভিতৰৰ অংশ, আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, সেই মুকলি চালখন যিয়ে আপোনাক কেৱল চহৰৰ মাজেৰে পাৰ হোৱাতকৈ চহৰৰ অংশ যেন অনুভৱ কৰাইছিল।
আপুনি য'তেই বিচাৰে তাতেই উঠিব, য'তেই কিবা এটাই আপোনাৰ চকুত পৰে তাতেই নামি যাওক, অন্বেষণ কৰক, আৰু আকৌ আন এখন বাছত উঠিব। কোনো খৰখেদা নাই। কোনো চাপ নাই। মাত্ৰ যেন কৌতুহলে বাট আগুৱাই লৈ গৈছে।

মোৰ প্ৰথম ষ্টপবোৰৰ ভিতৰত এটা আছিল এলিজাবেথ টাৱাৰৰ উচ্চ উপস্থিতি, যাক প্ৰায়ে মৰমেৰে বিগ বেন (Big Ben) বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ কাষত থিয় হৈ মই অনুভৱ কৰিলোঁ চিনাকি আৰু বিস্ময়ৰ এক অদ্ভুত মিশ্ৰণ—যেনে আপুনি গোটেই জীৱন কেৱল ফটোত দেখা কোনোবা এজনক লগ পাইছে।

Big Ben আৰু Clock Tower (Elizabeth Tower), Big Ben হʼল প্ৰতিটো ঘন্টাতে শব্দ কৰা ১৩ টন ওজনৰ ঘণ্টাটোৰ নাম।

ইয়াৰ ঠিক কাষতে ৱেষ্টমিনিষ্টাৰৰ মহিমামণ্ডিত প্ৰাসাদটো বিস্তৃত হৈ আছিল, ইয়াৰ গথিক স্থাপত্য প্ৰায় অতি জটিল আছিল। সবিশেষ, খোদিত, নিৰ্মল স্কেল—এই সকলোবোৰে যেন অতীতৰ শতিকাবোৰৰ কাহিনী ফুচফুচাই কৈছিল।
আৰু তাৰ পিছত আছিল টেমছ নদী, এই সকলোবোৰৰ কাষত শান্তভাৱে বৈ আছিল, যেন ই সকলো দেখিছে আৰু কথনৰ সলনি মৌনতাক বাছি লৈছে।

Big Ben আৰু Palace of Westminster (Houses of Parliament) অৰ কাষত, Westminster Bridge অৰ ওপৰত।

আইকনিক টাৱাৰ ব্ৰীজ (Tower Bridge), Thames নদীৰ ওপৰত বন্ধা এই মনোমোহা দলং খন গৌৰৱেৰে থিয় হৈ আছিল। আনহাতে লণ্ডন ব্ৰীজে, অধিক সহজ আৰু নিস্তব্ধ, মোক সোঁৱৰাই দিছিল যে বিখ্যাত সকলো বস্তুৱেই নাটকীয় হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই।

Tower Bridge

ইয়াৰ ওচৰে পাজৰে বহুত restaurant, চাব আৰু ফুৰিব পৰা বহুত আছে। ইয়াৰ পৰা Thames নদীৰ পাৰে পাৰে (The Queen's Walk বুলি কয়) খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলে বৰ ভাল লাগে, ইয়াৰ popular tourist আৰু visitor attraction বিলাক দেখা পোৱা যায়।

The Queen's Walk / way

Tower Bridge অৰ ১১০ ফুট ওপৰেৰে এটা glass floor থকা মানুহ খোজ কাঢ়িব পৰা ৰাস্তা আছে, ইয়াত যাব বৰ ভয় লাগে, কেনেবাকে ভাগি পৰিব পাৰে বুলি।

The glass floor

ৱেষ্টমিনিষ্টাৰ ব্ৰীজত এজন চিত্ৰশিল্পীয়ে টাৱাৰ ব্ৰীজৰ ছবি আঁকি আছিল। প্ৰক্ৰিয়াটো উপভোগ কৰিবলৈ মই অলপ সময় থিয় হৈ থাকিলোঁ।

এজন চিত্ৰকাৰৰ দৃষ্টিৰে টাৱাৰ ব্ৰীজ।

নিশাৰ টাৱাৰ ব্ৰীজ অতি আকৰ্ষণীয়।

টাৱাৰ ব্ৰীজৰ সন্ধিয়াৰ লাইটিং বৰ ধুনীয়া।

বাকিংহাম পেলেচত বিখ্যাত চেঞ্জিং অৱ দ্য গাৰ্ডৰ (Changing of the Guard) বাবে গোট খোৱা ভিৰৰ লগত যোগ দিলোঁ। ই কেৱল এটা অনুষ্ঠান নাছিল—এয়া আছিল নিখুঁততা, পৰম্পৰা আৰু গৌৰৱ, এই সকলোবোৰ নিখুঁত ছন্দত গতি কৰিছিল।

বাকিংহাম পেলেচৰ সন্মুখত, ইংলেন্ডৰ Queen আৰু Duke of Edinburgh অৰ থকা ঘৰ।

আকৰ্ষণীয় ৰঙা ইউনিফৰ্ম আৰু ওখ ক’লা টুপী পিন্ধা প্ৰহৰীসকলে প্ৰায় কালজয়ী যেন লগা অনুশাসনেৰে মাৰ্চ কৰিলে। বেণ্ডটোৰ প্ৰতিটো খোজ, প্ৰতিটো পাক, প্ৰতিটো টোকা—এই সকলোবোৰ প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি আখৰা কৰা যেন লাগিছিল।

Changing of the Guard.

প্ৰতিখন চহৰৰ হৃদয় আছে। লণ্ডনত ট্ৰেফালগাৰ স্কোৱাৰ (Trafalgar Square) হʼল সেইটো, community gatherings আৰু political demonstrations আদিত ব্যবহাৰ কৰা এখন ঠাই । নেলচনৰ স্তম্ভটো আৰু ফোয়াৰাবোৰৰ গতিৰ লগে লগে চৌহদটো বিশ্বৰ বাবে এক মিলন বিন্দু যেন লাগিল৷
তাৰ ঠিক কাষতে থিয় হৈ আছিল নেচনেল গেলেৰী (National Gallery), য’ত নিৰৱে এনে মাষ্টাৰপিছ আছিল যিবোৰৰ সম্পূৰ্ণ মূল্যায়ন কৰিবলৈ সহজেই দিন লাগিব পাৰে। ইয়াৰ হলঘৰবোৰৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে মোৰ এনে লাগিল যেন সময় আকৌ লেহেমীয়া হৈছে— এইবাৰ শিল্পৰ বাবে।

Trafalgar Square, National Gallery ৰ পৰা লোৱা ফটো।

তাত এখন নতুন ধৰণৰ বাহন দেখিলো, ইয়াক pedibus বুলি কয়।
ইয়াত ১২ জন মানুহ বহিবৰ ঠাই আছে, ভৰিৰ ওচৰত চাইকেলৰ নিচিনা পেদেল্ আছে। মানুহৰ মাজত এখন সৰু টেবুল ও আছে, আগত এজন চালক থাকে, তেওৰ হাতত বাহনৰ steering আৰু brake থাকে। মানুহে beer আদি খাই কথা পাতি গৈ থাকে, কথাৰ মাজে মাজে পেদেল্ মাৰে।

Pedibus অত মানুহে সৰু সুৰা get together, party আদি পাতি সন্ধিয়া enjoy কৰে।

Brighton ৰ মোহনীয়তা: Exploring the UK's Seaside Gem

Brighton হʼল দক্ষিণ ইংলেন্ডৰ ৱৰ্থিংৰ আটাইতকৈ ওচৰত থকা এখন ডাঙৰ চহৰ, প্ৰায় ২২ কিলোমিটাৰ নিলগত। লণ্ডনৰ লোকসকলৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে ব্ৰাইটনক বিখ্যাতভাৱে "লণ্ডন-বাই-দ্য-চি" (London-by-the-Sea) বুলি নাম দিয়া হৈছে।

আজি মই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঠাইখন ভ্ৰমণ কৰিবলৈ গৈ আছো।
মই ৱৰ্থিঙৰ পৰা বাছ এখনত উঠিলোঁ আৰু উপকূলৰ কাষেৰে দৃশ্যপটৰ পৰিৱৰ্তন চাই চাই আগবাঢ়ি গৈ আছো। বাছ যাত্ৰাত কিবা এটা আৰামদায়ক কথা আছে— ঠাইবোৰৰ লাহে লাহে উন্মোচন, কাহিনী এটাত উপনীত হোৱাৰ দৰে অনুভৱ হয়।

মই নাজানো ক'ত নামি মোৰ অন্বেষণ আৰম্ভ কৰিব লাগে। মোৰ ওচৰত বহি থকা এজন ইংৰাজী ভদ্ৰলোকক সুধি মোৰ উদ্দেশ্য বুজাই দিলোঁ। তেওঁ ক’লে যে ঠাইখন আহিলেই মোক জনাব।

কিছু সময়ৰ পাছত ভদ্ৰলোকজনে মোক বাছৰ পৰা নামিবলৈ ক’লে আৰু মই ক’লৈ যাব পাৰো তাৰ দিশ এটা দেখুৱালে। বাছৰ পৰা নামি অহাৰ পাছত ইফালে সিফালে চাই এটা টাৱাৰ দেখা পালোঁ। মই তাৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ, তাৰ ওচৰতে বহুত মানুহ থিয় হৈ ফটো উঠিছিল।
আৰু কেইমুহূৰ্তমানৰ বাবে মই মাত্ৰ থিয় হৈ থাকিলোঁ। চহৰখন সজীৱ যেন লাগিল, কিন্তু অতি প্ৰবল নহয়। মই অলপ তাৰ ওচৰৰ ঠাইবোৰ আৰু দোকানবোৰত ঘূৰি ফুৰিলো।

Jubilee Clock Tower

টাৱাৰৰ পৰা আহি মই The lanes ত বিচৰণ কৰিলোঁ।
ঠাইখনত সৰু সৰু ৰাস্তা, সৰু সৰু দোকান, কেফে আছে য'ত বহুত পুৰনি বস্তু, কিতাপ, arts আদি কিনিব পাৰি—আপুনি বিচাৰি ফুৰা বুলি নিজেই নাজানা বস্তুৰে ভৰি থকা। ইয়াৰ ঘৰবোৰ বহুত পুৰনি, প্ৰায় ১৬শ শতিকাৰ ঘৰ।
মই দিশ পৰীক্ষা কৰা নাছিলোঁ, সময়লৈও চোৱা নাছিলোঁ। কেৱল কৌতুহলৰ পিছত গৈ আছিলোঁ।

The Lanes, ইয়াত ষোড়শ শতিকাৰ মনোমোহা কুটীৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়।

তাৰ পৰা অলপ দূৰৈত চহৰৰ আমেজ সলনি হৈ গ’ল।
ৰয়েল পেভিলিয়নটো (The Royal Pavillion) একেবাৰে বেলেগ পৃথিৱীৰ বাহিৰৰ কিবা এটাৰ দৰে থিয় হৈ আছিল।
ইয়াৰ গম্বুজ আৰু জটিল ডিজাইন মই কল্পনা কৰা ইংলেণ্ডৰ সৈতে একেবাৰে মিল নাছিল—এইটো দেখিলে আমাৰ ভাৰতৰ কোনোবা এটা গাঁঠনিৰ আৰ্হিত বনোৱা যেনহে লাগে। এইটো ইয়াৰ ৰজাৰ holiday home আছিল।
মই তাত কিছু সময় কটালোঁ, মাত্ৰ চাই আৰু আচৰিত হৈ।

ৰয়েল পেভিলিয়ন, ইয়াত এখন ধূনীয়া বাগিছাও আছে।

তাৰ পাছত প্ৰায় স্বাভাৱিকতে মোৰ খোজবোৰে মোক সাগৰৰ ফালে লৈ গ’ল।
আৰু তেতিয়াই দেখা গ’ল—পানীৰ মুকলি অংশ, অন্তহীন আৰু শান্ত।
কিন্তু পোনে পোনে সাগৰলৈ যোৱাৰ আগতে মই Sea life center ত ৰৈ দিলোঁ।
ভিতৰত পৃথিৱীখন আকৌ লেহেমীয়া হ’ল—এইবাৰ পৃষ্ঠৰ তলত। মাছবোৰে নিৰৱে, ৰূপৱতীভাৱে, সম্পূৰ্ণ নিজৰ ছন্দত গতি কৰিছিল। বিভিন্ন সাগৰীয় জীৱ, যেনে শ্বাৰ্ক, কাছ, অক্টোপাছ, জেলিফিছ, সাগৰীয় ঘোঁৰা, পাইপফিছ, ৰঙা নেজযুক্ত কেটফিছ, ক’লা পাকু ইয়াত দেখা যায়।

Sea life center, এইটো পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ পুৰণি aquarium.

তাৰপৰা ওলাই আহি ব্ৰাইটন পেলেচৰ pier (Brighton Palace Pier) টোলৈ খোজ ললো। Pier টো সাগৰৰ ভিতৰলৈকে প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ মান বিস্তৃত হৈ আছিল, জীৱন, ৰং আৰু গতিৰে ভৰা। ইয়াত বহুত ধৰণৰ আমোদজনক কাৰ্য্য কৰিব পাৰি, ভাল ভাল খোৱা দোকানো আছে। Casino ও আছে, মই ও অলপ খেলিলো।
শব্দ আৰু দৃশ্যবোৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ মই লাহে লাহে pier ৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গ’লোঁ। এটা সময়ত বেঞ্চ এখন বিচাৰি বহি ললোঁ।
সাগৰৰ পাৰত বহি থকাটোৱে চিন্তাৰ গতি সলনি কৰি দিয়ে।
ঢৌবোৰ চাই থাকিলোঁ। মানুহবোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল।

Brighton pier, মই ইয়াৰ দোকানত ধুনীয়া fried rice খালো।

ওচৰতে Brighton eye ৰ দৰ্শনাৰ্থী বহা কোঠাবোৰ আকাশলৈ উঠি অহা দেখিলোঁ, তলৰ সকলোবোৰ নিৰৱে নিৰীক্ষণ কৰি আছে।
Brighton eye হʼল London eye ৰ আৰ্হিত গড়ি তোলা পৰ্যবেক্ষণ কেন্দ্ৰ (observation wheel)। ইয়াত বহিলে চকাটো লাহে লাহে তলৰ পৰা ওপৰলে ঘূৰে আৰু গোটেই চহৰখন দেখা পোৱা যায় ।
২০১৬ চনত এইটো বন্ধ কৰি তাৰ ঠাইত i360 Viewing Tower বনোৱা হৈছে ।

Brighton Pier ৰ পৰা Brighton eye ৰ দৃশ্য

আৰু কিছু সময়ৰ বাবে মই একো নকৰিলোঁ। মই মাত্ৰ বহিলোঁ আৰু চালোঁ।

অৱশেষত pier ৰ পৰা ওলাই সাগৰৰ পাৰৰ ৰাস্তাৰে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ। তাৰ সাগৰৰ পাৰত ফুৰিবলৈ ভাল ৰাস্তা আছে, মানুহে বহুত দুৰ দুৰলৈ খোজ কাঢ়ি যায় ।

মইও কিছু দুৰলৈ খোজ কাঢ়িলো, ইফাল সিফালৰ মানুহ, বস্তু আদি চালো।

মই ব্ৰাইটন পিয়ৰ ডোনাটৰ (doughnut) ফালে আগবাঢ়িলোঁ—এটা সাধাৰণ ল্যাণ্ডমাৰ্ক, তথাপিও নিজৰ ধৰণেৰে কেনেবাকৈ স্মৰণীয়। ব্ৰাইটনৰ এনে বহুতো সৰু সৰু আচৰিত বস্তু আছে।

সাগৰৰ পাৰত bronze ৰে বনোৱা ২.২ tonne ৰ এটা ডাঙৰ doughnut দেখিলো (officially titled "Afloat").

সাগৰৰ পাৰত খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে, ইয়াৰ কাষতে ব্ৰাইটন মৎস্য সংগ্ৰহালয়টো (Brighton Fishing Museum) ৰ সন্মুখীন হ’লোঁ।
ই আছিল সামান্য, সহজে চকুত নপৰা—কিন্তু ভিতৰত, ইয়াত আছিল বেলেগ ব্ৰাইটনৰ কাহিনী। এটা অধিক নিস্তব্ধ। এতিয়াও সাগৰৰ পাৰত লাহে লাহে ৰৈ থকা এটা অতীত।

সাগৰৰ পাৰতে এটা Fishing Museum দেখি সোমাই গৈ চালো, সৰু যদিও ভাল লাগিল ।

আৰু তাৰ পিছত, মই খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ।
সাগৰৰ পাৰৰ কাষেৰে। সৰু সৰু শিলগুটিবোৰৰ ওপৰেৰে। ঢৌৰ শব্দৰ কাষে কাষে ...
বহুসময়লৈ।
কোনো পৰিকল্পনা নাই। কোনো খৰখেদা নাই।
মাত্ৰ খোজ কাঢ়ি গৈ আছো ...

Beach ত মেলাৰ নিচিনা লাগিছে, গৰমৰ দিন আৰু weekend হোৱা বাবে সকলোৱে কাপোৰ কানি খুলি গাত ৰʼদ লগোৱাব আহিছে, ঠান্ডাৰ দিনবোৰত তাত সূৰ্য্য প্ৰায় নোলায়। সিহঁতৰ মাজত মই এখন ফটো উঠোৱাৰ অভিপ্ৰায়েৰে গলো যদিও সিহঁতৰ পৰিধানৰ লগত মোৰ full pant-full shirt এ match নকৰিলে, বেয়া লাগি মই ওভতি আহিলো।