Littlehampton — অৰুণ নদী আৰু সাগৰৰ মিলনস্থল

বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো।
আজি মোৰ গন্তব্যস্থান লিটিলহেম্পটন (Littlehampton)—মাত্ৰ প্ৰায় ১৭ কিলোমিটাৰ দূৰত। সাধাৰণ দিনৰ ভ্ৰমণৰ বাবে যথেষ্ট ওচৰত, তথাপিও নতুন কিবা এটা যেন অনুভৱ কৰিবলৈ যথেষ্ট দূৰত।

যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল ক’ষ্টলাইনাৰ ৭০০ বাছ, এখন ডাবল ডেকাৰত।
আৰু দ্বিতীয়বাৰ চিন্তা নকৰাকৈয়ে ওপৰলৈ উঠি প্ৰথম চিটটোত বহিলোঁ। তাৰ পৰাই সকলো পৰিষ্কাৰকৈ দেখা যায়।

ঘৰবোৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ দেখা গ’ল—কিছুমান সৰু সৰু কুটিৰ, কিছুমান পুৰণি আৰু মাৰ্জিত, এটা নিস্তব্ধ মোহনীয়তা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল যিটো অতি ইংৰাজী অনুভৱ হৈছিল। এনে ধৰণৰ ঘৰ যি আপোনাৰ স্মৃতিত থাকি যায়।
মই বহিলোঁ, কেৱল চাই থাকিলোঁ।

এটা পুৰণি ঘৰ।

লিটলহেম্পটন পোৱাৰ পিছত মই খৰখেদা নকৰিলো। লাহে লাহে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ।
আৰু বহু সাগৰৰ পাৰৰ চহৰৰ দৰে ইও লাহে লাহে নিজকে প্ৰকাশ কৰিলে।

মই ইষ্ট বিচ (East Beach) লৈ গলো— পৰিষ্কাৰ, মুকলি আৰু নিৰৱে আমন্ত্ৰণ জনোৱা এখন সজীৱ, পৰিয়ালৰ অনুকূল, বঁটা বিজয়ী সাগৰ তীৰ যিটো কম জোৱাৰৰ সময়ত সোণালী বালিৰ বিস্তৃত বিস্তাৰৰ বাবে জনাজাত।

ওচৰতে থিয় হৈ আছিল ব্ৰিটেইনৰ আটাইতকৈ দীঘল বেঞ্চ "দ্য লং বেঞ্চ (The Long Bench)", প্ৰমেনেডৰ কাষেৰে প্ৰসাৰিত হৈ যেন মানুহক বহিবলৈ, থমকি ৰ’বলৈ আৰু সাগৰ চাবলৈ কৈছিল।
ইষ্ট বিচৰ প্ৰমেনেডত এইখন এখন ৩২৪ মিটাৰ দীঘল, বঁটা বিজয়ী, সাগৰৰ পাৰৰ বেঞ্চ। ই ৯,০০০ পুনঃব্যৱহৃত কঠিন কাঠৰ স্লেটৰে নিৰ্মিত, ইয়াত ৩০০ জন মানুহৰ বাবে বহিব পৰা ঠাই আছে।

দ্য লং বেঞ্চ।

সাগৰৰ পাৰৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে লক্ষ্য কৰিলোঁ এখন সৰু ৰে’ল ট্ৰেকত লাহে লাহে আগবাঢ়িছে। ইয়াৰ কিবা এটা সৌন্দর্য আছিল যিয়ে মোক ৰৈ যাবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।
মই ওচৰ চাপি আহিলোঁ।

ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ ৰে’লৰ বগীবোৰত বহি আছিল, মুখবোৰ আনন্দত উজ্জ্বল হৈ পৰিছিল। প্ৰাপ্তবয়স্কসকলেও যেন নিজৰ গাম্ভীৰ্য্যক কিছু সময়ৰ বাবে আঁতৰাই ৰাখি হাঁহিছিল।

এইটো হৈছে স্বেচ্ছাসেৱকে পৰিচালিত কৰা ব্ৰিটেইনৰ আটাইতকৈ পুৰণি 12¼ ইঞ্চিৰ ৰেলপথ "দ্য লিটলহামপ্টন মিনিয়েচাৰ ৰেলৱে" (The Littlehampton Miniature Railway).

মই ইয়াত উঠাৰ সিদ্ধান্ত লৈ টিকট এটা কিনিলোঁ।
সৰু বগীবোৰত এখনত বহি লওঁতে মই মোৰ হাঁহি ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলোঁ। যিকোনো সাধাৰণ ৰে’ল যাত্ৰাতকৈ বেলেগ অনুভৱ হৈছিল। প্ৰায় মাটি স্পৰ্শ কৰা, লেহেমীয়া গতি—জীৱনৰ লঘু সংস্কৰণত ভৰি দিয়াৰ দৰেই লাগিল।

গম পোৱাৰ আগতেই যাত্ৰাটো শেষ হৈ গ’ল, কিন্তু কিবা এটা ভাল লাগিল।

লিটলহামপ্টন মিনিয়েচাৰ ৰেলৱে।

মাত্ৰ অলপ দূৰৈত মিউছব্ৰুক পাৰ্কে (Mewsbrook Park) সেউজীয়া আৰু শান্তি প্ৰদান কৰিছিল।
সাগৰৰ শব্দটো কোমল হৈ পৰিল, তাৰ ঠাইত নিস্তব্ধতাই ল’লে।

মিউছব্ৰুক পাৰ্কৰ সৌন্দৰ্য্য।

উদ্যানখনৰ মাজমজিয়াত এটা শান্ত হ্ৰদ আছিল, ইয়াৰ পৃষ্ঠভাগে আকাশখন লাহে লাহে প্ৰতিফলিত কৰিছিল। কেইখনমান সৰু সৰু নাও তাৰ ওপৰেৰে লাহে লাহে আগবাঢ়িল।
হ্ৰদৰ চাৰিওফালে মানুহে সহজ গতিৰে খোজ কাঢ়িছিল—কোনোবাই পৰিয়ালৰ সৈতে, কোনোবাই অকলে।

মিউছব্ৰুক পাৰ্কৰ হ্ৰদ।

গছৰ ছাঁ থকা এটা বাট অনুসৰণ কৰি মই খোজ কাঢ়িলোঁ।
ওচৰতে মিনিয়েচাৰ ৰেলৱেৰ সৰু ৰেলপথটো পাৰ্কৰ মাজেৰে একা-বেঁকা কৈ পাৰ হৈ গৈছে। বাটত মানুহৰ সুবিধাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি বেঞ্চবোৰ ৰখা হৈছে।
এখন বেঞ্চ বাছি লৈ বহিলোঁ। যথেষ্ট আৰাম লাগিল আৰু মন শান্ত হৈ পৰিল।

কিছু সময়ৰ পাছত মই সাগৰৰ পাৰৰ ফালে উভতি যাবলৈ ধৰিলোঁ আৰু অলপ পিছতে লিটিলহেম্পটন পিয়েৰ (Littlehampton Pier) টো দৃষ্টিগোচৰ হ’ল।
তাত ভৰি দিওঁতে ঢৌৰ শব্দ বাঢ়ি আহিল, বতাহে মোৰ পিছে পিছে আহিল। মই লাহে লাহে খোজ দিলো।
তাত পানীৰ ওপৰত থিয় হৈ অনুভৱ কৰিব পাৰিলোঁ যে মোৰ পিছফালে চহৰখন লাহে লাহে ম্লান হৈ আহিছে। সাগৰখন আগলৈ বিস্তৃত হৈ আছিল—খোলা, অন্তহীন, শক্তিশালী।

লিটিলহেম্পটন পিয়েৰত মই।

আৰু তাৰ পিছত, মই লাইটহাউচটো লক্ষ্য কৰিলোঁ, বেছি দূৰত নহয়।
সাগৰৰ পাৰত শান্তভাৱে থিয় হৈ আছিল—সৰল, স্থিৰ। মই ওচৰ চাপি আহিলোঁ।
লাইটহাউচটো যেন স্থলতকৈ সাগৰৰ লগত বেছি সম্পৰ্কিত আছিল— পথ প্ৰদৰ্শন কৰা, চাই থকা, সহ্য কৰা। ইয়াৰ চাৰিওফালে পানী অনবৰতে গতি কৰি আছিল যদিও ই স্থবিৰ হৈ আছিল।

লিটিলহেম্পটন লাইটহাউচটো।

মই অলপ সময় পিয়েৰ আৰু লাইটহাউচৰ মাজত থিয় হৈ থাকিলোঁ। গতি আৰু নিস্তব্ধতাৰ মাজত।
আৰু থমকি ৰ’বলৈ নিখুঁত ঠাই যেন লাগিল।

মই অলপ থমকি ৰ’লোঁ।

পিয়েৰটোৰ ওচৰতে, অৰুণ নদী বৈ আহি সাগৰৰ লগত মিলি গৈছে৷ মই নদীৰ পাৰেৰে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ।
সাগৰৰ শান্তি আৰু অৰুণ নদীৰ নিস্তব্ধ সোঁতৰ মাজত ক’ৰবাত মই নিজকে ৰং আৰু শব্দৰ বিস্ফোৰণৰ ফালে আকৰ্ষিত হোৱা দেখিলোঁ— হাৰ্বাৰ পাৰ্ক (Harbour Park).
বতাহ হাঁহিৰে ভৰি পৰিছিল— ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ৰাইডবোৰৰ ফালে দৌৰি গৈছিল, পিতৃ-মাতৃয়ে ধৈৰ্য্যশীল হাঁহিৰে অনুসৰণ কৰিছিল, পটভূমিত সংগীত মৃদুভাৱে বাজিছিল। ৰাইডবোৰ আছিল আনন্দময়, আৰু জীৱনেৰে ভৰা। সৰু সৰু ৰোলাৰ ক’ষ্টাৰ, স্পিনিং ৰাইড, সৰু সৰু গাড়ী... সকলোবোৰ যেন আনন্দৰ বাবেই তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
মই পাৰ্কখনৰ মাজেৰে লাহে লাহে খোজ কাঢ়িলোঁ, আৰু আৰ্কেড এৰিয়াৰ ওচৰত থমকি ৰ’লোঁ, খেলত মানুহে নিজৰ ভাগ্য পৰীক্ষা কৰা দেখিলোঁ, মুদ্ৰাৰ কোমল টিং টিঙনিয়ে ঠাইখনৰ ছন্দ বৃদ্ধি কৰিলে।
আৰু যদিও মই নিজে কোনো ৰাইডত অংশ লোৱা নাছিলো, তথাপিও নিজকে বাহিৰৰ মানুহ যেন অনুভৱ নকৰিলো।

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰ পাৰ্ক।

পাৰ্কৰ পৰা ওলাই আহি অৰুণ নদীৰ পাৰেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ।
আৰু তাৰ পিছত, অভাৱনীয় কিবা এটা ঘটিল।
এখন দোকানৰ সন্মুখত এটা দীঘলীয়া শাৰী দেখিলোঁ, ইয়াত প্ৰথমবাৰৰ বাবে।
মই ইয়াৰ উৎসলৈ অনুসৰণ কৰিলোঁ—এইটো হʼল ফ্ৰেডৰ ফিচ এণ্ড চিপছ (Fred's Fish & Chips), ইয়াত ই সুপৰিচিত।
লাইনটো যথেষ্ট দীঘল আছিল যাৰ বাবে মোৰ ও কৌতুহল জাগিছিল। গতিকে ময়ো শাৰীত যোগ দিলোঁ।

ফ্ৰেডৰ ফিচ এণ্ড চিপছৰ সন্মুখত দীঘলীয়া শাৰী ।

আৰু অৱশেষত যেতিয়া মোৰ অংশটো পালোঁ, তেতিয়া দীঘলীয়া শাৰীৰ আঁৰৰ কাৰণটো বুজিলোঁ। সতেজ আৰু সুস্বাদু ফিচ এণ্ড চিপছ আছিল, বৰ ভাল লাগিল।

ফ্ৰেডৰ ফিচ এণ্ড চিপছ।

অৰুণ নদীৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ৷
আৰু তাতেই আছিল, লিটিলহেম্পটন বন্দৰ (Harbour).
বন্দৰটো বিস্তৃত হৈ আছিল—নাওবোৰে জিৰণি লৈছিল, কিছুমানে লাহে লাহে গতি কৰিছিল। মাছ ধৰা নাওবোৰ অবসৰৰ জলযানৰ সৈতে কাষে কাষে থিয় হৈ আছিল, পানীত সিহঁতৰ প্ৰতিফলন লাহে লাহে কঁপিছিল।

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰত নাওবোৰ।

আৰু নদীৰ কাষত থিয় হৈ আছিল শাৰী শাৰীকৈ এপাৰ্টমেণ্ট—উজ্জ্বল, ৰঙীন, আনন্দময়।

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰৰ কাষৰ এপাৰ্টমেণ্ট।

এটা সময়ত মই ৰৈ গ’লোঁ, সকলো পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলো৷

লিটিলহেম্পটন হাৰ্বাৰত।

কিছু সময়ৰ পাছত আকৌ খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ, যদিও এইবাৰ এটা বেলেগ দিশত। আৰু গৈ লিটলহামপ্টন যুদ্ধ স্মৃতিসৌধ (Littlehampton War Memorial) ত উপস্থিত হ’লো—এটা নিস্তব্ধ, সন্মানজনক স্থান। প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত মৃত্যু হোৱা স্থানীয় বাসিন্দাসকলৰ বাবে উৎসৰ্গিত এই স্মৃতিসৌধ।
নামবোৰ সযতনে খোদিত কৰা হৈছিল, প্ৰত্যেকেই এটা জীৱনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, এটা কাহিনী, ইতিহাসৰ এটা মুহূৰ্ত যিয়ে কাৰোবাৰ বাবে সকলো সলনি কৰি পেলাইছিল।

লিটলহামপ্টন যুদ্ধ স্মৃতিসৌধত।

তাৰ পিছত লিটলহেম্পটন মিউজিয়াম পালোঁ, সংগ্ৰহালয়টো ডাঙৰ নাছিল।
প্ৰতিটো খণ্ডতে লিটলহেম্পটনৰ কাহিনীৰ সৰু সৰু টুকুৰাবোৰ আছিল— ইয়াৰ সামুদ্ৰিক অতীত, ইয়াৰ মানুহ, সাগৰ আৰু নদীৰ দ্বাৰা গঢ় দিয়া ইয়াৰ দৈনন্দিন জীৱন। পুৰণি ফটো, সঁজুলি আৰু শিল্পকৰ্মৰ সৰু সৰু টুকুৰাবোৰে দিনটোৰ গভীৰতা বৃদ্ধি কৰিছিল।

তাৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত বাছ ষ্টপলৈ খোজ কাঢ়ি যাবলৈ ধৰিলোঁ।
বাটত বহুতো ধুনীয়া অট্টালিকা দেখিলোঁ। আৰু দেখিলোঁ কোষ্টা কফি (Costa Coffee), এটা জনপ্ৰিয় ব্ৰিটিছ কফি হাউচ। কিবা এটা খাবলৈ বৰ মন গ’ল, গতিকে ভিতৰলৈ গৈ স্পেনিছ আইচড লেটে অৰ্ডাৰ দিলোঁ। সুস্বাদু আছিল।

কোষ্টা কফিৰ ওচৰতে এখন ধুনীয়া বাগিচা।

ৱৰ্থিংলৈ উভতি অহাৰ সময়লৈকে দিনটো সম্পূৰ্ণ যেন লাগিল।
বেছি সময় খোজকঢ়াৰ বাবে ভৰি দুখন বিষাইছিল যদিও মনটোৱে সতেজ অনুভৱ কৰিছিল।

কিন্তু মোৰ লিটিলহেম্পটন অন্বেষণ সেইদিনাই সম্পূৰ্ণ হোৱা নাছিল।
মই বাৰে বাৰে তালৈ উভতি আহিলোঁ—বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালীন সন্ধিয়াবোৰত, অফিচৰ পিছত। মাত্ৰ কেইঘণ্টামানৰ বাবে... কেৱল খোজ কাঢ়িবলৈ... বহিবলৈ... নদী আৰু সাগৰ চাবলৈ ...।