 |
বৰ্তমান মই ৱৰ্থিংত আছো, নিস্তব্ধ, স্থিৰ জীৱন যাপন কৰি।
আৰু সেই দিনবোৰত ক’ৰবাত এটা নাম শুনিলোঁ— চিছবেৰী ৰিং (Cissbury Ring)। নেচনেল ট্ৰাষ্টৰ মালিকানাধীন আৰু অনুসূচিত স্মৃতিসৌধ হিচাপে সুৰক্ষিত ৮৪.২ হেক্টৰ জুৰি বিশেষ বৈজ্ঞানিক আগ্ৰহৰ জৈৱিক স্থান এইখন।
ইয়াত প্ৰথমে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০০ চনৰ আশে-পাশে নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ চকমকীয়া খনি হিচাপে, য'ত সঁজুলি আৰু জীয়াই থকাৰ বাবে flint উলিয়াবলৈ গভীৰ খাদ আৰু সুৰংগ খান্দিছিল। পিছলৈ লোহা যুগত ই এটা বিশাল পাহাৰীয়া দুৰ্গলৈ পৰিণত হয়— ইংলেণ্ডৰ অন্যতম বৃহৎ দুৰ্গ। আনকি দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধতো ইয়াক পুনৰ নতুন ৰূপ দিয়া হৈছিল, পাহাৰৰ শিখৰৰ চাৰিওফালে টেংক বিৰোধী খাৱৈ খান্দি পেলোৱা হৈছিল।
সময়ৰ লগে লগে খহনীয়াই এই গঠনবোৰ কোমল কৰি পেলালে যদিও আঙঠিৰ আকৃতি আজিও স্পষ্টকৈ দেখা যায়। মই এইখন ঠাইলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ললো। চিছবেৰী ৰিং ৰ ফালে যোৱা বাছৰ নম্বৰটো সংগ্ৰহ কৰিলোঁ।
সচৰাচৰৰ দৰে মোৰ হোটেলত ব্ৰেকফাষ্ট শেষ কৰি সেই ফালে যোৱা বাছখনত উঠিলোঁ। এইটো ফোনত মানচিত্ৰ থকা দিনৰ আগৰ কথা। মই মাত্ৰ এটা কথাহে জানিছিলো—পাহাৰটো ক’ৰবাত প্ৰায় ৭ কিলোমিটাৰ দূৰত আছিল, যাত্ৰাত প্ৰায় ৪৫ মিনিট সময় লাগিব লাগে। বাছখন খালী হৈ আছিল। নীৰৱ। প্ৰায় ৩০ মিনিটমানৰ পাছত মই ভালদৰে বাহিৰলৈ চাবলৈ ধৰিলোঁ—বাওঁফালে, সোঁফালে—মই চাবলৈ যোৱা পাহাৰ খন বিচাৰি।
আৰু তেতিয়াই এখন পাহাৰ দেখিলোঁ। প্ৰথমতে বহু দূৰত। তাৰ পিছত লাহে লাহে, ওচৰলৈ।
স্বাভাৱিক প্ৰবৃত্তিক বিশ্বাস কৰি মই এটা সময়ত বাছখনৰ পৰা নামি আহিলোঁ। কিন্তু দেখা গ'ল যে মই এটা ষ্টপ আগতে নামি আহিলোঁ।
ওচৰৰ কাৰোবাক সুধি, দিশ এটা পাই খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ। আৰু অলপ খোজ কাঢ়ি গৈ পাহাৰৰ তলত পালোঁগৈ।
 |
| মই পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠিবলৈ ওলাইছো। |
ওপৰলৈ যোৱা পথটো আৰামদায়ক আছিল যদিও ঠাই বিশেষে অলপ থিয় হৈ পৰিছিল। মোক আগুৰি ধৰিছিল সেউজীয়াই—গছ, ঘাঁহ, মুকলি মাটিৰ টুকুৰা যিবোৰ কোনেও নুচুৱা যেন লাগিছিল।
 |
| চাৰিওফালে সেউজীয়া গছ-গছনি। |
কেইমিনিটমানৰ মূৰে মূৰে মই থমকি ৰ’লোঁ— জিৰণি ল’বলৈ নহয়, ইফালে সিফালে চাবলৈ। পিছলৈ ঘূৰি চাবলৈ। মই লাভ কৰা উচ্চতা অনুভৱ কৰিবলৈ।
 |
| মই মাজতে থমকি ৰৈ চাৰিওফালে চালোঁ। |
আৰু এঠাইত মই ৰৈ দিলোঁ। বহি ইফালে সিফালে চালোঁ। ভূমিখন অন্তহীনভাৱে বিস্তৃত হৈ আছিল। দূৰৈত কিছুমান ঠাই চিনি পালোঁ—উপকূলৰ ক্ষীণ ৰূপৰেখা, আনকি চেভেন চিষ্টাৰছ আৰু পৰ্টছমাউথৰ দৰে ঠাইও। পাহাৰৰ শিখৰৰ ওপৰেৰে বতাহ লাহে লাহে গতি কৰি আছিল। আৰু কিছু সময়ৰ বাবে মই আন একো নকৰিলোঁ।
 |
| মই মাত্ৰ বহি চাৰিওফালে চাই থাকিলোঁ। |
তেওঁ ক’বলৈ ধৰিলে—ইতিহাসৰ কথা, ঠাইখনৰ কথা, ইয়াত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা কি দেখা যায়। ঠাইখনৰ অন্তৰ্গত কোনোবা এজনৰ পৰা জ্ঞান সংগ্ৰহ কৰা যেন লাগিল।
 |
| ইয়ালৈ সঘনাই খোজ কাঢ়িব অহা স্থানীয় এজন ব্যক্তিক লগ পালোঁ। |
বৃত্তাকাৰ মাটিৰ কামৰ স্তূপটোৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে প্ৰাচীন দুৰ্গৰ আকৃতি অনুভৱ কৰিব পাৰিলোঁ— বৃত্তাকাৰ "আঙঠিটো" এতিয়াও দেখা যায়, সময়ৰ পিছতো এতিয়াও নিজৰ ৰূপটো ধৰি ৰাখিছে।
 |
| বৃত্তাকাৰ আঙঠিৰ ৰূপত মানুহে খোজ কঢ়া ৰাস্তাটো। |
 |
| মুকলি পথাৰ আৰু মাটি, চাৰিওফালে। |
 |
| সিহঁতৰ বিশাল গাই-গৰুবোৰ। |
মই বহি লগত লৈ অহা খাদ্যখিনি খুলি দিলোঁ। আৰু খালোঁ—মুকলি আকাশৰ তলত, মোৰ চাৰিওফালে বতাহ আৰু নিস্তব্ধতাৰ বাহিৰে একোৱেই নাছিল।
সন্তুষ্টিদায়ক যেন লাগিল।
 |
| মই বহি জিৰণি ললো। |
তললৈ নামি গৈ থাকোঁতে মই লাহে লাহে আহিলোঁ। কঠিন হোৱাৰ বাবে নহয়—কিন্তু খৰখেদা কৰিব নিবিচৰাৰ বাবে।
পাহাৰৰ তলত, ওচৰৰ অঞ্চলটো অন্বেষণ কৰি কিছু সময় কটালোঁ। ঘৰবোৰ সহজ আছিল যদিও ভালদৰে ৰখা হৈছিল। ৰাস্তাবোৰ, পৰিষ্কাৰ আৰু নিস্তব্ধ। গ্ৰাম্য, তথাপিও আৰামদায়ক।
 |
| পাহাৰৰ তলৰ অঞ্চলটো। |
মই ইফালে সিফালে চালোঁ, ওচৰতে কিছুমান দোকান আছে।
এখন সৰু কেফেও দেখা পালোঁ। সোমাই গৈ বাৰ্গাৰ আৰু কফি অৰ্ডাৰ দি বহি তৃপ্তিৰে খালোঁ।
 |
| বাছ ষ্টপ আৰু ওচৰৰ দোকানবোৰ। |
No comments:
Post a Comment