 |
হাইডাউন গাৰ্ডেনছ (Highdown Gardens), হৈছে ৮.৫ একৰ ভূমিৰ এখন বিখ্যাত "চক বাগিচা", চক মাটিতো উদ্ভিদবোৰে ভালদৰে বৃদ্ধি হ’ব পাৰে বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ ইয়াক সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ৱৰ্থিঙৰ পৰা প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ দূৰত। ৱৰ্থিঙৰ সেই নিখুঁত গ্ৰীষ্মকালীন শনিবাৰবোৰৰ ভিতৰত এটা আছিল—উজ্জ্বল, শান্ত আৰু নিৰৱে আমন্ত্ৰণ জনোৱা। মোৰ গন্তব্যস্থান আছিল হাইডাউন গাৰ্ডেন, গ’ৰিং-বাই-ছি (Goring-by-Sea) ৰ মোৰ ক্লায়েণ্টৰ অফিচৰ পৰা বেছি দূৰত নহয়। সেই ঠাইলৈ পোনপটীয়াকৈ যোৱা কোনো বাছ মই বিচাৰি উলিয়াব পৰা নাছিলো। গতিকে বাছ এখনত উঠি গ’ৰিং-বাই-ছিলৈ গ’লোঁ, আৰু তাৰ পৰাই খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ৷
তেতিয়া Google Map নাছিল, গতিকে ইজন সিজনক সুধি গৈ আছো। মই লগত সদায় খোৱা পানী, ফল আৰু খোৱা বস্তু, ছাতি ৰাখিছিলো। নতুন ঠাইত খোজ কঢ়াৰ কিবা এটাই সময় লেহেমীয়া কৰে৷ আপুনি অন্যথাই হেৰুৱাবলগীয়া কথাবোৰ লক্ষ্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
বাটত এটা নিস্তব্ধ হাউছিং কমপ্লেক্স থিয় হৈ আছিল—পৰিপাটি, শান্তিপূৰ্ণ, প্ৰায় নিশ্চল।
 |
| বাটত এটা ধুনীয়া হাউছিং কমপ্লেক্স দেখিলোঁ |
ব্ৰিটেইনৰ দৰে উন্নত দেশ এখনত ধাননি পথাৰ এখন দেখি মই যথেষ্ট আচৰিত হৈছিলো, কিয় নাজানো !
 |
| ধাননি পথাৰ, দেখিবলৈ আমাৰ ইয়াৰ দৰেই |
হাইডাউন হিল ডাঙৰ পাহাৰ নহয়—কিন্তু সেইদিনা, মৃদু ট্ৰেকিং কৰা যেন লাগিল। ৰাস্তাটো ওপৰলৈ একা বেঁকা, আমন্ত্ৰণজনক কিন্তু স্থিৰ, মোক প্ৰতিটো খোজৰ প্ৰতি সচেতন কৰি তুলিলে।
চাৰিওফালৰ পৰা সেউজীয়া আভাই মোক আৱৰি ধৰিলে। গছ-গছনি, জোপোহা, খোলা ঠাই— এনে লাগিছিল যেন প্ৰকৃতিয়ে মনে মনে সকলো দখল কৰি লৈছে।
 |
| আগলৈ যোৱা পথটো। |
বাগিছাখন অন্বেষণ কৰিবলৈ ইচ্ছুক যিকোনো ব্যক্তিৰ বাবে মুকলি আছিল, কোনো প্ৰৱেশ মাচুল নাছিল।
 |
| বাগিচাত প্ৰৱেশ কৰিছো |
বিভিন্ন জাতৰ গছ পুৰণি সংগীৰ দৰে থিয় হৈ আছিল।
 |
| বাগিছাখন বিভিন্ন গছ-গছনিৰে ভৰা। |
 |
| মই আগতে দেখা নোপোৱা এটা ফুল দেখিলোঁ। |
 |
| সতেজ গছ-বন। বিভিন্ন ঠাইত, মানুহৰ বাবে বেঞ্চ ৰখা হৈছিল। |
মই বহু দূৰলৈ চাব পাৰিলো—যথেষ্ট দূৰলৈকে যেন মই ক'ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিছিলো পাহৰি যাব পাৰিলো। বেঞ্চবোৰ সুচিন্তিতভাৱে ৰখা হৈছিল, যেন কোনোবাই সেই মুহূৰ্তত ভ্ৰমণকাৰীক কি প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে সেই কথা ঠিক বুজি পাইছে। বতাহজাক মোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যাবলৈ দি বহিলোঁ, নিজৰ লগত নিস্তব্ধতাৰ অনুভূতি এটা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিলোঁ। লগত সদায়ৰ দৰে কিছু খাদ্য লৈ আহিছিলোঁ—এটা আপেল, এটা কোকা-কোলাৰ কেন, এটা লেমন ড্ৰিজল কেক। বেঞ্চত বহি, দূৰলৈ চাই চাই, মনে মনে খালো—যিকোনো পৰিকল্পিত খাদ্যতকৈও বেছি সন্তুষ্টিদায়ক অনুভৱ হৈছিল।
 |
| পাহাৰৰ ওপৰত বেঞ্চ ৰখা হৈছিল। |
এইটো জন অলিভাৰৰ আছিল—যাক "মেড মিলাৰ" বুলি জনা যায়। মৃত্যুৰ ত্ৰিশ বছৰ আগতেই তেওঁ নিজৰ সমাধি বনাই থৈছিল। পাহাৰৰ পৰা, এইবাৰ বেলেগ এটা পথেৰে, নামি যোৱাৰ লগে লগে দৃশ্য আকৌ সলনি হৈ গ’ল।
বাটৰ দুয়োকাষ কাঠৰ বেৰেৰে আবৃত। তাৰ ভিতৰত বিভিন্ন ৰং আৰু আকাৰৰ ঘোঁৰাবোৰ বান্ধি থোৱা দেখিলো। ব্যক্তিগত মাটিত ভৰি দিয়া যেন লাগিল। হয়তো আছিলো, মই সম্পূৰ্ণ নিশ্চিত নাছিলোঁ।
কিন্তু কোনো বিঘিনিৰ লক্ষণ দেখা নগ'ল। মাথোঁ নিস্তব্ধ পথাৰ, কোমল জীৱ-জন্তু, আৰু এনে এটা পথ যিটোৱে খোজ কাঢ়ি যোৱাসকলক বিশ্বাস কৰা যেন লাগিছিল।
গতিকে মই আগবাঢ়িলোঁ।
 |
| ঘোৰা বান্ধি থৈছে। |
একেটা বাছ ষ্টপ। একেটা ৰাস্তা। আৰু হয়—এয়া আছিল আজিৰ বাবে এক দীঘলীয়া যাত্ৰা, খোজকাঢ়ি যোৱাৰ।
কিন্তু এনেকুৱা যাত্ৰা যি বহু সময়লৈ মনত থাকি যায়।
You can visit the site of Highdown Gardens.
No comments:
Post a Comment